Αν έχεις μεράκι όλα γίνονται.....

¨Ένα όμορφο animation με Lego και θέμα τι άλλο...; 

Την μπύρα.. απολαύστε το μπυρόφιλοι..!!!

http://www.youtube.com/watch?v=ATBl4qH9I54

PULP … more than fiction

Ο Q. Tarantino έβαλε φαντασία και το έκανε ταινία. Ο Σάκης και οι συνεργάτες του βάζουν πολύ μεράκι και δημιουργούν ένα καφεζυθοπωλείο που μπορεί να υπερηφανεύεται ίσως για την καλύτερη σχέση τιμής προς ποιότητα στην Αθήνα.

Το PULP στην οδό Βεΐκου 5 στο Κουκάκι, διαθέτει πλειάδα από Τσέχικες μπύρες για όλα τα γούστα και κυρίως για όλα τα βαλάντια. Με τιμές που δεν ξεπερνούν τα 4,5 € ανά φιάλη σίγουρα θέτει νέα πρότυπα στο αθηναϊκό ζύθο - γίγνεσθαι. Στα πλεονεκτήματα και το οικονομικό φαγητό, η εξαιρετική εξυπηρέτηση, και για εμένα προσωπικά οι καθαρότεροι χώροι υγιεινής που έχω συναντήσει εντός συνόρων.

Στα μειονεκτήματα η απουσία ετικετών των Πατριαρχών του είδους Βέλγων, των φιλόδοξων Ολλανδών και των Γερμανών. Στα μείον και η απουσία σαλατών πλην ξυνολάχανου στον κατάλογο. Τα λουκάνικα είναι πολλά και χορταστικά στο πιάτο αλλά τα είδη είναι λίγα και θα συνιστούσαμε ένα δυο τύπους επιπλέον, να γαργαλάμε γευστικά τον ουρανίσκο μας. 

Δεν βλέπω ειλικρινά κανένα λόγο να προτιμήσετε άλλη μπυραρία της περιοχής - οι γνώστες γνωρίζουν - που διαθέτει μεν περισσότερες ετικέτες τις οποίες προσφέρει σε πανάκριβες τιμές, ξεροσφύρι, με επιεικώς απαράδεκτη εξυπηρέτηση, μετριότατο φαγητό, και χώρους υγιεινής κάτω του μετρίου. Χαιρετίζουμε την προσπάθεια των παιδιών και συστήνουμε ανεπιφύλακτα μια επίσκεψη στο PULP. Άλλωστε είναι μόνο 30 μέτρα από το σταθμό του μετρό παραπλεύρως του νέου Μουσείου Ακροπόλεως.

Παιδιά σας ευχόμαστε τα καλύτερα, keep up the good work, και εμείς μαζί σας.  

Τιμές : ☼☼☼☼☼

Ποιότητα :  ☼☼☼½

Εξυπηρέτηση : ☼☼☼☼☼

Ποικιλία : ☼☼½

Καθαριότητα :  ☼☼☼☼☼

Περιβάλλον : ☼☼☼½

Επαναστατική εφεύρεση

Μία τεχνοκρατική έρευνα για την αγορά των αλκοολούχων

H ΙCAP, η πάντα επίκαιρη και αξιόπιστη εταιρεία που έχει εκπαιδεύσει πολλά ικανά στελέχη, κυκλοφόρησε μία νέα έρευνα για την αγορά των αλκοολούχων ποτών από την οποία μπορούμε να εξάγουμε μερικά χρήσιμα συμπεράσματα για την κατανάλωση της μπύρας. Βεβαίως, η ανάλυση δεν περιλαμβάνει και το 2009 ώστε να αποκτήσουμε πιο απτά στοιχεία για την εποχή της οικονομικής κρίσης και του Τρικουπικού φαλιμέντου που ζούμε στην Ελλάδα.

Φυσικά, η έγκριτη εταιρεία με την πολιτική ορθότητα που τη διακρίνει ξεχνάει να μιλήσει ευθέως για ολιγοπώλια και μονοπώλια που καθορίζουν τους νόμους της ελληνικής αγοράς.

Ίσως σε κάποια άλλη εξειδικευμένη έρευνα για την αγορά της μπύρας, ίσως...

Φθίνουσα χαρακτηρίζεται η τάση της αγοράς των αλκοολούχων ποτών στην Ελλάδα την τελευταία πενταετία, σύμφωνα με τη νεότερη έκδοση κλαδικής μελέτης, η οποία κυκλοφόρησε από τη Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών της ICAP Group, μέλους της Global Finance.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, η συνολική εγχώρια αγορά αλκοολούχων ποτών ακολουθεί πτωτική πορεία τα τελευταία χρόνια. Το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας αγοράς καλύπτεται από εισαγόμενα προϊόντα, ενώ η εγχώρια παραγωγή συνίσταται κυρίως σε ούζο, τσίπουρο, μπράντυ και λικέρ. Το ουίσκι καταλαμβάνει το 40% περίπου της συνολικής αγοράς το 2008 και ακολουθεί το ούζο με μερίδιο της τάξης του 25%

Σημειώνεται ότι ο κλάδος των αλκοολούχων ποτών γνώρισε ιδιαίτερη ανάπτυξη στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όταν οι Έλληνες καταναλωτές, ακολουθώντας τα ευρωπαϊκά πρότυπα, άρχισαν να υποκαθιστούν σταδιακά τα εγχωρίως παραγόμενα προϊόντα με άλλα εισαγόμενα αλκοολούχα ποτά.

Κάτω από συνθήκες έντονου ανταγωνισμού σε διεθνές επίπεδο, αρκετές ελληνικές παραγωγικές και εισαγωγικές εταιρείες περιήλθαν μέσω εξαγορών και συγχωνεύσεων, στον έλεγχο μεγάλων διεθνών οίκων, οι οποίοι πέραν των δικών τους καθιερωμένων εμπορικών σημάτων, απέκτησαν και αρκετά γνωστά σήματα ποτών. Η ζήτηση των αλκοολούχων ποτών επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις καταναλωτικές συνήθειες, οι οποίες τα τελευταία χρόνια στρέφονται προς έναν πιο υγιεινό τρόπο διατροφής και διαβίωσης, γεγονός που ευνοεί τη ζήτηση μη αλκοολούχων ποτών και ποτών χαμηλού αλκοολικού βαθμού.

Η τιμή πώλησης των αλκοολούχων ποτών, σε συνδυασμό με το διαθέσιμο εισόδημα των καταναλωτών, αποτελούν επίσης σημαντικούς παράγοντες που επιδρούν στη ζήτηση. Η ειδική φορολογία στην οποία υποβάλλονται τα αλκοολούχα, επιδρά στη διαμόρφωση της τελικής τους τιμής και ενισχύει την υποκατάστασή τους από άλλα ποτά χαμηλότερης περιεκτικότητας σε αλκοόλ και κατ’ επέκταση και χαμηλότερης τιμής. Επίσης, η ζήτηση των εξεταζόμενων προϊόντων επηρεάζεται και από κοινωνικούς παράγοντες, καθώς επίσης και από δημογραφικούς παράγοντες.

Η εγχώρια παραγωγή αλκοολούχων ποτών αφορά κυρίως το ούζο, τα λικέρ και το μπράντυ. Οι μεγάλες παραγωγικές μονάδες παρουσιάζονται αρκετά διαφοροποιημένες σε σχέση με τις λοιπές επιχειρήσεις του κλάδου, ως προς τον τρόπο οργάνωσης της παραγωγικής διαδικασίας και το δίκτυο διανομής τους. Οι μικρές παραγωγικές μονάδες έχουν κυρίως βιοτεχνικό χαρακτήρα και το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής τους αφορά συνήθως το ούζο. Σχεδόν στο σύνολό τους, οι μεγάλες παραγωγικές μονάδες διαθέτουν εκτεταμένο δίκτυο διανομής των προϊόντων τους, που καλύπτει τη «ζεστή» και «κρύα» αγορά. Οι εξαγωγικές επιδόσεις του κλάδου αφορούν κυρίως το ούζο.

Ο εισαγωγικός τομέας ελέγχεται από λίγες μεγάλου μεγέθους επιχειρήσεις, που είναι θυγατρικές πολυεθνικών εταιρειών. Διαθέτουν πανελλαδικά δίκτυα διανομής, μέσω των οποίων διοχετεύουν στην αγορά τα προϊόντα τους, καθώς και τα προϊόντα άλλων επιχειρήσεων του κλάδου. Το μεγαλύτερο δε μέρος των εισαγωγών προέρχεται από χώρες της Ε.Ε.

Η συνολική εγχώρια αγορά αλκοολούχων ποτών κινείται πτωτικά τα τελευταία χρόνια. Το μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας αγοράς καλύπτεται από εισαγόμενα προϊόντα, ενώ η εγχώρια παραγωγή συνίσταται κυρίως σε ούζο, τσίπουρο, μπράντυ και λικέρ. Στο σύνολο της αγοράς, το ουίσκι καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος καταλαμβάνοντας ποσοστό περίπου 40% το 2008, ενώ ακολουθεί το ούζο με μερίδιο της τάξης του 25%. Στην τρίτη θέση με αρκετά μικρότερη ζήτηση βρίσκεται η βότκα και ακολουθούν τα λικέρ και τα μπράντυ, ενώ τη μικρότερη ζήτηση συγκεντρώνουν το τζιν και το ρούμι.

Το ούζο αποτελεί αποκλειστικά εγχωρίως παραγόμενο προϊόν και το κυριότερο εξαγόμενο αλκοολούχο ποτό, ενώ από το 2000 παρατηρείται και σε αυτό πτωτική τάση της κατανάλωσης. Από τα λοιπά αλκοολούχα ποτά, ελαφρά αυξητική τάση χαρακτηρίζει τα λεγόμενα «λευκά» ποτά (βότκα, τζιν)), ενώ εντυπωσιακή ήταν η ανάπτυξη των ποτών χαμηλού αλκοολικού βαθμού (RtD’s).

Στα πλαίσια της μελέτης έγινε εκτεταμένη χρηματοοικονομική ανάλυση των επιχειρήσεων του κλάδου βάσει επιλεγμένων αριθμοδεικτών. Επίσης, συνετάχθη ομαδοποιημένος ισολογισμός βάσει αντιπροσωπευτικού δείγματος 26 παραγωγικών και εννέα εισαγωγικών επιχειρήσεων, για τις χρήσεις 2006 και 2004.

Όπως προέκυψε από την εν λόγω ανάλυση, το σύνολο του ενεργητικού των παραγωγικών εταιρειών αυξήθηκε οριακά το 2007 σε σχέση με το 2006 (κατά 1%), οι δε πωλήσεις αυξήθηκαν κατά 7% την ίδια περίοδο. Ωστόσο, τα κέρδη προ φόρου εμφάνισαν μείωση της τάξης του 11% κυρίως λόγω της μείωσης των μη λειτουργικών εσόδων. Επίσης, ελαφρά μείωση εμφάνισε ο δείκτης αποδοτικότητας ιδίου κεφαλαίου σε αντίθεση με το περιθώριο μικτού κέρδους το οποίο δεν παρουσίασε αξιόλογη μεταβολή.

Σχετικά με τις εισαγωγικές εταιρείες, το σύνολο του ενεργητικού τους αυξήθηκε περίπου κατά 2% το 2007, ενώ οι πωλήσεις εμφανίζονται αυξημένες κατά περίπου 5%. Στο επίπεδο της κερδοφορίας όμως (αντίθετα προς τις παραγωγικές εταιρείες), προέκυψε μεγάλη βελτίωση των κερδών (προ φόρου), γεγονός που οδήγησε σε αύξηση του δείκτη αποδοτικότητας ιδίων κεφαλαίων. Η σχέση των ξένων προς ίδια κεφάλαια υποδηλώνει σαφώς μεγαλύτερη εξάρτηση, σε σχέση με τις παραγωγικές επιχειρήσεις του κλάδου.

Πηγή: Capital.gr

O Βέλγος υπουργός έχει ήδη πιει πολλές Westmalle...

Γαλλία: Οι μικροζυθοποιίες του βορρά αντιστέκονται

Η οικονομική κρίση μάς εξοικείωσε αναμφίβολα με την ηθική κατάπτωση και τα δεινά του καπιταλισμού. Ωστόσο υπάρχουν μερικές φωτεινές περιπτώσεις που μας γεμίζουν με αισιοδοξία και θα ήταν χρήσιμες τόσο στους μπυρόφιλους όσο και στους επαγγελματίες του μπυροχώρου.
Συγκεκριμένα, το Γαλλικό Πρακτορείο αναφέρεται στον πολύπαθο γαλλικό βορρά όπου η μπύρα ήταν κάποτε η παρηγοριά του ανθρακωρύχου, παραμένει όμως μέχρι και σήμερα το ποτό του λαού μολονότι οι οικονομικοκοινωνικές συνθήκες έχουν μεταβληθεί.
Σε μία αγορά όπου η μπύρα γνώρισε γενικότερα μείωση στην κατανάλωση όχι μόνο λόγω της κρίσης, αλλά και εξαιτίας της τάσης των κυβερνήσεων να ποινικοποιούν το αλκοόλ με υψηλούς φόρους, οι bières régionales - artisanales και οι microbrasseries αντιστέκονται στην κρίση όπως οι Γαλάτες του Αστερίξ απέναντι στη Ρώμη.
Το μυστικό είναι σίγουρα η ποιοτική διαφοροποίηση από τις μαζικές μπύρες, καθώς και μερικά χρήσιμα gadgets που έλκουν τους Γαλλόφωνους αλλά και πολλούς Βρετανούς, όπως η σύνδεση της μπύρας με την ιστορία ενός τόπου και οι εκδηλώσεις γευσιγνωσίας οι οποίες διοργανώνονται πάντα με το γνωστό εκλεπτυσμένο γαλλικό ύφος.
Θα ήθελα να χρησιμοποιήσω αυτό το ρεπορτάζ ως παραβολή για το ελληνικό μπυρογίγνεσθαι, αλλά αδυνατώ να προσαρμόσω τα εκεί πολιτικά και πολιτιστικά χαρακτηριστικά στα δικά μας. Είναι άλλωστε γνωστό ότι οι Γάλλοι ελάχιστά πράγματα κατάφεραν να μεταδώσουν στις τριτοκοσμικές αποικίες τους...




http://www.tdg.ch/depeches/culture/bieres-regionales-ne-connaissent-crise

Καλή Χρονιά ** Feliz Año Nuevo ** Bonne Année ** Happy New Year ** Godt Nytår ** С Новым Годом ** Bliadhna Mhath Ur ** Срећна нова година ** Felice Anno Nuovo ** سال نو مبارک (sâle no mobârak) ** สวัสดีปีใหม่ (sawatdii pimaï) ** שנה טובה (shana tova) ** Gelukkig Nieuwjaar ** Urte Berri On

Χριστουγεννιάτικες μπύρες: Μία αντιδραστική θεώρηση της βιομηχανίας των γιορτών

Mας αρέσει το θείο ποτό, ναι. Το δηλώνουμε σε κάθε ευκαιρία.

Ποια είναι όμως η θέση του μέσα στη βιομηχανία των Χριστουγέννων, σ' αυτό το υπέροχο σκηνικό "αγάπης" και ευκαιριακής αρπαχτής;

Όπως ο κάθε παραγωγός ή πωλητής προσπαθεί να δώσει ώθηση στο προϊόν του - τα εμπορικά κέντρα ντύνουν Αϊ Βασίληδες για να προσελκύσουν τα παιδάκια στον καταναλωτισμό, τα ζαχαροπλαστεία σταματάνε τα γαλακτομπούρεκα και φτιάχνουν μελομακάρονα και κουραμπίεδες, τα σεξομάγαζα πουλάνε γυναικείες άκρως αποκαλυπτικές στολές Santa Claus με κόκκινο σκούφο κ.ο.κ.- έτσι και οι ζυθοποιοί δίνουν το δικό τους "παρών" σ' αυτό το κερδοφόρο πανηγύρι που έχει στόχο το -επαπειλούμενο από τον Παπακωνσταντίνου- δώρο μας.
Φτάνει να βάλουν έναν χοντρό Αγιο Νικόλαο με γενειάδα, να ντύσουν την ετικέτα με πιασάρικες λέξεις όπως Noel ή seasonal και να ρίξουν λίγο αλκοόλ παραπάνω γιατί, ως γνωστόν, τα Χριστούγεννα έχει ψοφόκρυο στο δυτικό κόσμο.
Το αποτέλεσμα φυσικά δεν είναι ανάλογο των προσδοκιών γιατί λίγοι είναι οι ζυθοποιοί που δίνουν ιδιαίτερο βάρος στην αγορά των Χριστουγέννων, η οποία είναι ως επί το πλείστον επιφανειακή, στερείται σοβαρής έρευνας από τον καταναλωτή και στηρίζεται στο ανούσιο εφέ.
Πίνοντας την καφέ χριστουγεννιάτικη Fischer (όχι το πράσινο σκουπίδι του Κηφισού), προς στιγμήν ήμουν έτοιμος να γράψω μία εξαίρεση και να πω ότι μία μετριότατη μπύρα έβγαλε μία καλή χριστουγεννιάτικη. Δυστυχώς όμως μετά τα πρώτα 150-200 ml διαπίστωσα ότι η πολλή ζάχαρη είναι ωραία μόνο στις πρώτες γουλιές. Όσο κατεβαίνει, βαραίνει στο λαιμό.
Για τη χριστουγεννιάτικη Πειραϊκή δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε πολύ. Ελαφριά, μεσογειακή, άνευρη και χωρίς λόγο ύπαρξης, όταν οι υπόλοιπες ετικέτες της εταιρείας κινούνται άνω του μετρίου, έχουν κερδίσει καμπόσο respect ρε παιδί μου.
Aς μείνω λοιπόν στην Βush Noel από το Διαδίκτυο, την οποία βάζω στο ποτηράκι tester που παρήγγειλα από το ebay. Κι αυτή πάλι, θέλει συζήτηση εάν είναι καλύτερη από την ομόσταβλή της 12άρα.
Για αυτά τα Χριστούγεννα, προτείνω λοιπόν ανεπιφύλακτα σε όλους, αντί για χριστουγεννιάτικες μπύρες, αγορά μπυρο-ομολόγων με εξασφαλισμένη απόδοση τον Φλεβάρη που τα ταξίδια είναι φτηνότερα και η εποχή τραβάει ακόμη πολλούς βαθμούς αλκοόλ. Έχουν άλλωστε αξιολογηθεί με ΑΑΑ+ από τους Μoody's, τους Goody's και όλο το κακό συναπάντημα.

Αυτοδιαχειριζόμενο μπυροστέκι

Μπορεί να φανεί ακραίο σε πολλούς, αλλά για μένα αποτελεί λύση.
Ενα "μπυρορεσάλτο" ανυπάκουο στους φαιδρούς νόμους της αγοράς, με πολλή αυτοδιαχείριση, καλή διάθεση και χωρίς πετρέλαιο για σόμπα ή εντριβές...


An oppressive government is more to be feared than a tiger, or a beer.
Confucius

Καληνύχτα και καλή τύχη…

Αναρωτιέμαι μερικές φορές, πόση αντοχή μπορεί να έχει ένας άνθρωπος απέναντι στον παραλογισμό και την ασυδοσία γύρω του. Έχοντας λοιπόν ταξιδέψει αρκετές φορές στο εξωτερικό έχω καταλάβει ότι η Ελλάδα, είναι μόνο για διακοπές.

Σήμερα θέλω να εξομολογηθώ τον πόνο μου. Μας έτυχε να ζούμε σε μια χώρα με πλούσια ιστορία, γεμάτη φιλοσοφία, τέχνες, πολιτισμό, υπέροχο κλίμα και μαγευτικά τοπία και τελικά το μόνο που έχουμε κρατήσει είναι οι κακές συνήθειες δυτικών και ανατολικών ‘επιρροών’. Χλευάζουμε όλους τους άλλους: Tους ευρωπαίους, τους αμερικανούς, τους γείτονες μας, αδυνατώντας να καταλάβουμε ότι όλοι, μάς έχουν ξεπεράσει. Ο έλληνας πλέον στο εξωτερικό, είναι μια γραφική φιγούρα "εξυπνάκια" εμποράκου που πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες.

Φίλοι, όλος ο κόσμος εχει πάει μπροστά και εμείς... κινούμαστε όπισθεν ολοταχώς.

Βρεθήκαμε στην υπεροχή από όλες τις απόψεις Brugge, επ’ευκαιρία του Φεστιβάλ Μπύρας. Ευτυχώς που εκεί το Φεστιβάλ ήταν πραγματική γιορτή. κι εδώ είναι που σημειώνω και την πρώτη μεγάλη διαφορά με τα ελληνικά πανηγύρια. Βρισκόμενοι λοιπόν στην γαλήνια Μπρούζ ή Μπρυζ, όπως προτιμούμε εμείς, για ακόμα μια φορά αντιληφθήκαμε ότι το χρήμα του καταναλωτή αφενός έχει αξία και αφετέρου δεν έχει ανταποδοτικότητα μόνο στο προϊόν που αγοράζεις άλλα και στο σεβασμό των καταστηματαρχών, των εμπόρων, των πλανόδιων πωλητών, των ξενοδόχων ακόμα και των οδηγών ταξί.

Ας ξεκινήσω από το 4 αστέρων ξενοδοχείο με ευρωπαϊκό και αμερικανικό πρωινό που κόστιζε σε ειδική περίοδο ελέω Φεστιβάλ 29€ το άτομο για δωμάτιο 15 μ² με δορυφορική τηλεόραση και μπάνιο en suite.

Τι θα βρίσκαμε στην Ελλάδα με τα ίδια χρήματα; Ίσως ημιδιαμονή σε ξενοδοχείο 2 αστέρων χωρίς πρωινό, με ποικιλία τηλεοπτικών προγραμμάτων αναπαραγωγής δίποδων θηλαστικών και ίσως αναμνηστική δωρεάν προβολή στο sextube.

Επιγραμματικά, στο Φεστιβάλ υπήρχε στην είσοδο χάρτης με όλα τα περίπτερα των εκθετών, αναλυτικό βοηθητικό βιβλιαράκι σε 3 γλώσσες με όλες τις μπύρες που υπήρχαν, και υπόμνημα με τα επιμέρους χαρακτηριστικά της καθεμίας. Το δοκιμαστικό ποτήρι κόστιζε 3,00 € και κάθε μάρκα μόλις 1,25€.

Τι έχουμε στην Ελλάδα; Είσοδο 10€ σε αντίτιμο για την decadence ψυχαγωγία από καλλιτέχνες που δεν βρίσκουν δουλειά ούτε σε ρεπορτάζ δελτίου ειδήσεων του STAR (το οποίο ενίοτε είναι ιδιαίτερα ψυχαγωγικό). Πλανόδιους εστιάτορες που προσφέρουν κατεψυγμένο κότσι-Godzilla σε τιμή έκπληξη (τα νοσήλια δεν περιλαμβάνονται στο κουβέρ) και μπύρα στην τιμή φιάλης Chateau Lafite, ποικιλίας 1787.

Ας συνεχίσω με τα super-market (πλούσια η νεοελληνική;). Rochefort 8 1.39€, 3 Karmeliet με ποτήρι 12,99€, Kasteel 1.37€, Mc Chouffe 1.37€, 2 Westmalle με ποτήρι 7,89€, 2 Orval με ποτήρι 8,72€, Straffe Hendrik 1.36€, Πακέτο Piraat * Bornem Tripel+Dubel * Gulden Draak * Bruegel * St Augustijn 8.29€.

Δεν είναι τυπογραφικό ειναι όντως 8,29€.

Τι αγοράζουμε στην Ελλάδα σε αντίστοιχες τιμές; 1.5 lt Coca Cola ή μία Amstel Bock. Και δώρο με τη συσκευασία χριστουγεννιάτικο σκουφάκι του Αη Βασίλη.

Στην υγειά μας παιδιά.......!!

Brugge ** Ένα Παραμύθι για Μεγάλα Παιδιά

Μια φορά και ένα καιρό ήταν μια παρέα φίλων που αγαπούσαν την μπύρα. Έμαθαν λοιπόν ότι στο χωριό τους, την Αθήνα, κάποιοι κακοί άνθρωποι την εμπορεύονταν σε εξωφρενικές τιμές. Αποφάσισαν, λοιπόν, να χρησιμοποιήσουν την τεχνολογία ώστε να αναζητήσουν πληροφορίες για το αγαπημένο τους ποτό. Δεν πέρασε χρόνος πολύς και ανακάλυψαν ότι σε μια περιοχή, εκεί στην μέση της Ευρώπης, υπάρχει μια χώρα που λέγεται Βέλγιο, και εκεί κάποιοι παππούληδες με στολές -τραπιστές ονομάζονται- ασχολούνται με την παραγωγή μπύρας. Αποφάσισαν λοιπόν ότι θα πρέπει να ταξιδέψουν ως εκεί για να ανακαλύψουν περισσότερα.

Συγκέντρωσαν τις οικονομίες τους, λίγα ρουχαλάκια και πολλή διάθεση και αναχώρησαν με προορισμό την πόλη Μπρυζ στο Βέλγιο. Το ταξίδι το έκαναν με το αεροπλάνο, ένα μεταφορικό μέσο πολύ γρήγορο, εξυπηρετικό και διασκεδαστικό, γιατί πετάει στον ουρανό πάνω από τα σύννεφα και μπορεί κανείς να δει το κόσμο από πολύ ψηλά. Φτάνοντας λοιπόν στην Μπρυζ, ανακάλυψαν ένα κόσμο διαφορετικό. Μια πόλη ανθρωπινή, με σεβασμό για τους κάτοικους, με πάρκα, ποταμάκια και μια μεγάλη πλατεία στο κέντρο. Εκεί στην άκρη της πλατείας κάτω από το μεγάλο καμπαναριό σε μια μεγάλη αίθουσα είχαν συγκεντρωθεί άνθρωποι από πολλά ξένα μέρη.

Έκτος από τους παππούληδες που έφτιαχναν μπύρα με συγκεκριμένο παραδοσιακό τρόπο, υπήρχαν και άλλοι κύριοι και κύριες που ασχολούνταν με την παραγωγή και διάθεση μπύρας. Είχαν συγκεντρωθεί για να παρουσιάσουν τα προϊόντα τους, να δώσουν την ευκαιρία στην παρέα μας, και σε άλλες παρέες να γευτούν μια ευρύτατη ποικιλία ειδών μπύρας σε χαμηλές τιμές. Και όχι μόνο αυτό, αλλά εκεί ανακάλυψε η παρέα μας ότι η μπύρα είναι φθηνή και ο κόσμος δεν χρειάζεται να δουλέψει ένα μεροκάματο για να πάει να πιει το ποτό του σε μπυραρία όπως στην Ελλάδα.

Στο ξενοδοχείο που μείναμε, μας έδωσαν χάρτες και μας πληροφόρησαν για τα σημαντικά δρώμενα και αξιοθέατα πάντα με το χαμόγελο, ενώ ποτέ δεν αρνήθηκαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις μας. Επειδή δεν γνωρίζαμε καλά τη γλώσσα τους, μας μίλησαν στα Αγγλικά, και ό,τι δεν ήξεραν με βεβαιότητα, το επιβεβαίωναν με άλλους ντόπιους.

Όταν πήγαμε να αγοράσουμε σοκολάτες, -γιατί μας αρέσουν και εδώ που τα λέμε σε ποιον δεν αρέσουν- μας έδωσαν πρώτα να δοκιμάσουμε ένα γλυκό κέρασμα και μετά, με ένα χαμόγελο, μας ευχαρίστησαν που τους προτιμήσαμε για τις αγορές μας.

Κάτω από το γραφικό καμπαναριό, μπαίνοντας στον προθάλαμο της έκθεσης ενημερωθήκαμε από ένα χάρτη για τους εκθέτες, και πήραμε το δωρεάν περιοδικό παρουσίασης του Φεστιβάλ μαζί με το υπόμνημα για τις μπύρες και ξεκινήσαμε να δοκιμάζουμε. Περιμέναμε υπομονετικά τη σειρά μας στα περιπτερά, και ευχαριστηθήκαμε το ποτό μας ανάμεσα σε πολλούς ξένους που σεβόμενοι τους γύρω τους κουβέντιαζαν πολιτισμένα και κυρίως χαμηλόφωνα.

Εκεί η παρέα μας συνάντησε και μια άλλη παρέα, από ένα άλλο ελληνικό χωριό. Όλοι μαζί, τα παιδιά του all4beer και εμείς του GreeksforBeer, ενώσαμε το κέφι μας, τη διάθεση για συζήτηση, την αγάπη μας για τη μπύρα και τις αντιθέσεις που διακρίνει ο ουρανίσκος του καθενός και ήπιαμε στην υγεία μας.

Την επόμενη ημέρα, αφού κάναμε μια βόλτα στην όμορφη πόλη, περάσαμε πάλι από το Φεστιβάλ και δοκιμάσαμε και άλλες μπύρες, αφού τέτοιες καλές ευκαιρίες σπάνια έχουμε την δυνατότητα να εκμεταλλευτούμε. Κάναμε τα ψώνια μας και διαπιστώσαμε ότι οι έμποροι είχαν μεγάλη διάθεση να μας εξυπηρετήσουν και έδειχναν σεβασμό για τα χρήματα που δίναμε για το εμπόρευμα τους.

Επιστρέψαμε στη χώρα μας, με τη χαρά της εμπειρίας και την μελαγχολία για την κατάσταση που θα καλούμασταν ξανά να αντιμετωπίσουμε. Έζησαν όμως όλοι καλά... και εμείς καλύτερα.

Σας φάνηκε σαν παραμύθι;

Η πραγματικότητα πολλές φορές ξεπερνά τη φαντασία, ευτυχώς!

La Guillotine

Ο Φίλος Milton μας έστειλε την άποψη του για την Guillotine. Έχοντας δοκιμάσει την εν λόγω μπύρα σας παραθέτω αυτολεξεί το κείμενο του με μια μόνο παρατήρηση. Αν δοκιμάσεις Milton και δεύτερη στη σειρά θα σε ''χτυπήσει'' για τα καλά στο κεφάλι.

Τύπος (είδος): Tripel – Strong Ale

Αλκοόλ: 8,5%

Ζυθοποιία: Brouwerij Huyghe

Προέλευση: Βέλγιο

Περιεχόμενο: 330 ml

Περιγραφή:

Χρώμα: ξανθιά προς πορτοκαλί, σχεδόν θολή, με τα κομματάκια της μαγιάς να αιωρούνται σχεδόν ακίνητα, σα να βρίσκονται στο διάστημα.

Αφρός: λευκός πλούσιος και πυκνός στην αρχή, που πάντα καλύπτει τη μπύρα με μερικά χιλιοστά.

Άρωμα: βύνη, μέλι, μανταρίνι, μπανάνα, στάχυ.

Γεύση: εσπεριδοειδή (καθόλου ξινά θα ‘λεγα), υποψία άλλων φρούτων όπως αχλάδι, μήλο, λυκίσκος.

Επίγευση: φρούτα και στο τελείωμα λυκίσκος.

Website: www.delirium.be

Δεν επαληθεύει την ονομασία της η “Λαιμητόμος” (La Guillotine) αφού σε προδιαθέτει για μια μπύρα δυναμίτη, που όταν την πιεις θα σου “πάρει το κεφάλι” … ή μια μπύρα αμαρτία τόσο δυνατή που σε στέλνει στη λαιμητόμο … ή μια μπύρα επανάσταση, δυναμική, που αν σε πιάσουν να την πίνεις θα καταλήξεις σε αποκεφαλισμό.

Στην πραγματικότητα όμως είναι μια συνηθισμένη triple fermentation μπύρα, με όλα τα προνόμια της Βελγικής σχολής … μια αρκετά καλή μπύρα που σας προτείνω να την δοκιμάσετε όλοι, αλλά δύσκολα μπορεί να πάρει πάνω από 7 βαθμούς αξιολόγησης.

Με το που την ανοίγεις σε εντυπωσιάζει το πολύπλοκο αλλά όχι πολύ δυνατό άρωμά της … ενώ όταν την πίνεις μαζί με τα φρούτα είναι εμφανής ο λυκίσκος σε γεύση και επίγευση και έχεις την αίσθηση ότι μια ελαφριά πικράδα προσπαθεί να καλύψει κάτι αμυδρά γλυκό … ενώ το 8,5% αλκοόλ κάνει αισθητή την παρουσία του.

Συνοδεύεται από εκλεκτούς ξηρούς καρπούς ή πίνεται μόνη της … δεν πάει με φαγητό. Στους 8 με 10°C είναι ιδανική.

Milton Βαθμολογία στο Είδος: 6,8 (είναι η βαθμολογία που της δίνω με κλίμακα από το 1 έως το 10 σε σχέση με ίδιου τύπου μπύρες – φυσικά είναι υποκειμενική).

Milton Βαθμολογία στο Είδος:

ΕΜΦΑΝΙΣΗ (5): 4/5

ΑΡΩΜΑ (15): 10/15

ΓΕΥΣΗ (50): 34/50

ΕΠΙΓΕΥΣΗ (25): 15/25

ΑΙΣΘΗΣΗ / ΠΙΟΜΑ (5): 5/5

ΤΕΛΙΚΟΣ ΒΑΘΜΟΣ = 3,4

(είναι η βαθμολογία που της δίνω με άριστα το 5 και κλίμακα επί της 100 σε σχέση με ίδιου τύπου μπύρες – φυσικά είναι υποκειμενική.

ΤΥΠΟΣ = (Εμφάνιση+Άρωμα+Γεύση+Επίγευση+Αίσθηση) : 20 = Τελικός Βαθμός).

Zeos Black Mak: Το καμάρι του Ελληνισμού

Oμολογώ ότι η περιπέτεια της ZEOS Black Mak ξεκινάει από το κατάστημα που την αγοράζει κανείς. Γιατί όταν δίνεις 2,60 (!) στο Beer Factory για ελληνική μπύρα, περιμένεις να δεις λιγότερη πατριδοκαπηλία και περισσότερο gourmet παρουσιαστικό με βαρύγδουπες δηλώσεις περί μικροζυθοποιών ή άλλων αστικών προδιαγραφών.

Παρακάμπτω την ελληνική σημαία που δεσπόζει στην ετικέτα και στεκόμαι στο «ΟΠΑ» που αναγράφεται στο καπάκι. Στην αρχή νόμιζα ότι είναι τα αρχικά της εταιρείας, ωστόσο γρήγορα κατάλαβα ότι πρόκειται για το γνωστό ελληνικότατο επιφώνημα, που παραπέμπει λίγο σε Ζορμπά, συρτάκι ή κάτι παρεμφερές.

Δεν άργησα να διασταυρώσω ότι αυτό το πάντρεμα λεβεντιάς και μπύρας έχει ομογενειακή προέλευση. Προτείνω λοιπόν στην επόμενη μπύρα να μπει ο γνωστός σάτυρος σε στύση και η φράση greek kamaki, που αποτελούν και αυτό αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής εξαγόμενης κουλτούρας. Το φλορέ τουριστικό σύνθημα «Explore your senses in Greece» του Άρη του Σπηλιωτόπουλου είναι πασέ και δεν ταιριάζει στην μπύρα μας.

Ας πάμε όμως στην ουσία, στο περιεχόμενο της φιάλης. Μαύρη -στην περιγραφή της αναφέρεται ως «black», λέξη που με δυσκολία συναντάμε ως επίθετο για μπύρα ακόμη και στον αγγλοσαξωνικό κόσμο-, σχετικά δυνατή, αλλά όχι weiss, όπως γράφει σωστά ο φίλος Μilton στο all4beer.

Ωστόσο, εγώ δεν θα την κατέτασσα στις schwartz γιατί αυτό που κυριαρχεί είναι το καπνιστό άρωμα. Μπορεί η μυρωδιά να είναι μια σκάλα χαμηλότερη από τη Schlenkerla, και πάλι όμως είναι δυνατή.

Δεν είναι βαρετή μπύρα, ούτε και αδιάφορη. Κατεβαίνει σιγά αλλά σταθερά, πίνεται με παρέα και αφήνει συμπαθητικό τελείωμα. Το περιεχόμενο μοιάζει σίγουρα πιο ισορροπημένο από το περίβλημα.

Βεβαίως στους χαλεπούς καιρούς της οικονομικής κρίσης προτιμώ να διαθέσω τα 2,60 μου αλλού. (Την πολύ καλή Ρεθυμνιακή λ.χ. τη βρίσκεις φτηνότερη ακόμη και στους γκουρμέ απατεώνες του Κολωνακίου).

Επιπλέον, είναι λίγο δύσκολο να αντιπαρέλθω αυτό που γράφει πολύ κομψά ο Milton ότι «του θυμίζει Ελληνικό Στρατό».

Από την άλλη η υποσημείωση της εταιρείας που αναφέρει πάνω - κάτω ότι "εμείς φτιάχνουμε τη δική μας συνταγή και δεν μιμούμαστε τους ξένους" με βρίσκει σύμφωνο. Δεν υπάρχει λόγος να αντιγράφουμε τους Δυτικούς, ας δοκιμάσουμε τι βγάζει το δικό μας καζάνι, δεν είναι κακό.

Εν τέλει, εγώ θα έλεγα ότι αυτό το συμπαθητικό περιεχόμενο θα μπορούσε να γίνει η μπύρα του λαού. Ωστόσο, με αυτό το περιτύλιγμα μπορεί να γίνει μόνο η μπύρα του ΛΑΟΣ.

Σημείωση: Πέταξα κατά λάθος το μεταμοντέρνο μπουκάλι της ΖΕΟS, οπότε δεν παίζει φωτογραφία. Για τη φώτο, αλλά και την άποψη του συντρόφου Milton και της παρέας του μπορείτε να κλικάρετε εδώ.

Έξι μπίρες την ημέρα κάνουν καλό στην καρδιά!

Το ότι η μπύρα κάνει καλό το ξέρουμε χρόνια, όπως φαίνεται όμως πλέον υπάρχουν και στοιχεία που το αποδεικνύουν. Διάβαστε μέσω του link από τα NEΑ On-line σήμερα....http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4546969&ct=2

Η ελληνική μπύρα επιστρατεύει τα μεγάλα μέσα

Δεν φτάνει μόνο να έχεις καλή μπύρα, χρειάζεσαι και το κατάλληλο μάρκετινγκ.
Η ΖΕΟΣ χρησιμοποιεί ένα πυρηνικό όπλο του μπυρομάρκετινγκ, εγκαινιάζοντας μία νέα εποχή.
Αφήστε τα φλωρογαλλικά, τους μοναχούς και όλα τα φιλοαστικά τρικ που σας σερβίρουν οι Βέλγοι και επιστρέψτε στις ρίζες σας...

http://www.youtube.com/watch?v=9KPrx0Mhgpw

Αγνοί και αφιλόκερδοι τραπιστές

Για όσους από εμάς φανταζόμαστε τον εαυτό μας σε ένα μοναστήρι καθολικών στο Βέλγιο, δίπλα σε καζάνι μπύρας που φροντίζει στωικά κάποιος καραφλός μοναχός με καφέ στολή, υπάρχει ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Reuters.

Μαθαίνουμε ότι τα κέρδη των τραπιστών πηγαίνουν σε αγαθοεργίες -οπότε εμείς οι μπυρόφιλοι όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο χρήσιμοι είμαστε για το κοινωνικό σύνολο-, για το σκοτεινό μέλλον της τραπιστικής μπύρας, που γερνάει μαζί με τους γέρους μοναχούς, αλλά και για τις προοπτικές του outsourcing της μοναστηριακής μπύρας στην Αφρική -ετοιμαστείτε για μπυροσαφάρι στην Κένυα.
Όλα καλά λοιπόν. Ο καπιταλισμός δεν έχει απλώσει τα βρώμικα χέρια του πάνω στις αγαπημένες μας μπύρες...
Βεβαίως ο συντάκτης δεν αποφεύγει το ολίσθημα, κάνοντας λάθος στο μέτρημα των τραπιστών. Θα τον συμβούλευα να μπει στο Greeks for Beer για να δει τα αποτελέσματα της σχετικής δημοσκόπησης.
http://www.reuters.com/article/lifestyleMolt/idUSTRE59J01L20091020?pageNumber=1&virtualBrandChannel=11604

DIVER ** Τρώγε πλήρωνε και μην μιλάς…

Έχουμε την τύχη ή την ατυχία ενίοτε να έχουμε επισκεφτεί πολλά ζυθεστιατόρια τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Άλλα μας άρεσαν και άλλα όχι, σε κάποια υποδέχτηκαν τα σχόλια μας με ευχαρίστηση και σε κάποια άλλα με σκεπτικισμό. Πουθενά όμως δεν γύρισε ο υπεύθυνος καταστήματος να μας ειρωνευτεί και να μας πει ότι δεν μας θέλει για πελάτες του.

Την περασμένη Δευτέρα, επισκεφτήκαμε με τον Quadrupelius και μια συνάδελφο μας, τον Diver στο Εμπορικό Κέντρο Καλλιθέας στην Δαβάκη. Αφού ενημερωθήκαμε ότι στο ‘άδειο’ εκείνη την ωρα (21:15) κατάστημα, που δεν έχει χώρο για μη καπνίζοντες παρά μόνο στο αίθριο (τον χειμώνα θα μπορείτε να απολαύσετε πραγματικά παγωμένη μπύρα), μας υπέδειξαν ότι μας επιτρέπουν να καθίσουμε σε ένα τραπέζι δίπλα στην ανοιχτή πόρτα του καταστήματος. Προφανώς επειδή ήταν άδειο το κατάστημα θα ήταν καλό να φαίνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε εκεί.

Έπειτα από δεκαπέντε περίπου λεπτά, στο κατάστημα με πληρότητα 3 τραπεζιών, ήρθε ο υπεύθυνος για να παραγγείλουμε. Ζητήσαμε λοιπόν μια σαλάτα Diver, λίγο διστακτικά, μια ποικιλία λουκάνικα και από μια μπύρα ο καθένας.

Foul 1^ο: Ρωτήσαμε εάν υπάρχει Gouden Carolus Tripel και μας αντιπροτάθηκε Dominus Triple. Σαν να λέμε ότι Ferrari και Fiat είναι ένα και το αυτό δηλαδή.

Foul 2^ο: Ζητήσαμε ποικιλία λουκάνικα, και μας αντιπροτάθηκε εάν επιθυμούμε και τυριά με την ποικιλία, κάτι το όποιο αρνηθήκαμε. Μετά, αντιπροτάθηκε η λύση της ποικιλίας για 3 άτομα. Δεν αρνηθήκαμε στην λογική ότι η κανονική ποικιλία εχει 7 λουκάνικα οπότε θα είναι λογικό η άλλη να εχει τουλάχιστον 10 και να κοστίζει το πολύ 30% παραπάνω.

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.

Αφού ήρθε η ποικιλία όπου διαπιστώσαμε ότι τα λουκάνικα ήταν μόλις 9, (7 με την προσθήκη ενός καμένου winnie και ενός απροσδιορίστου προελεύσεως) λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και η λυπητερή. Η ποικιλία είχε τιμολογηθεί 35% επιπλέον της κανονικής. Δηλαδή πληρώσαμε 7€ επιπλέον για δυο λουκάνικα. Αναζητήσαμε λοιπόν τον υπεύθυνο, ώστε να εκφράσουμε αφενός την απορία μας και αφετέρου την δυσαρέσκεια μας. Η απάντηση του υπευθύνου στο ερώτημα του Quadrupelius για το ποσά λουκάνικα θα έπρεπε να εχει η ποικιλία ήταν ότι 6 εχει η κανονική και 9 η των 3 ατόμων. Μάλιστα μας ανέφερε ότι επειδή είναι φίλος και γνωστός με τους ιδιοκτήτες του Ζύθου, του Vale Vale και της Βύνης, γνωρίζει ότι εχει καλύτερη και φθηνότερη ποικιλία.

Foul 3^ο: Ο Ζύθος και το Vale Vale έχουν και πλουσιότερες και φθηνότερες ποικιλίες. Ο Diver είναι στο ίδιο επίπεδο με την Βύνη, που ειδικά το τελευταίο διάστημα εχει κάνει άλματα ποιότητας στην κουζίνα.

Όμως κάναμε το Μέγα λάθος να το αναφέρουμε αυτό, οπότε και ακoλούθησε το εξής εξοργιστικό από μέρους του υπευθύνου: ‘Δεν θα κάτσω να συζητήσω για το αν έχω 6, 7 ή 7 παρά τέταρτο λουκάνικα και δε βρίσκω καθόλου φιλικό το σχόλιο σας’. Αντέτεινα ότι η κριτική γίνεται διότι θα θέλαμε να είναι καλύτερη η εικόνα του εν λόγω καταστήματος. Στου κουφού την πόρτα όμως όσο θέλεις βρόντα. Η απάντηση του ήταν ότι τα σχόλια μας είναι επιθετικά και άρα του είναι αδιάφορα.

Foul 4^ο και τεχνική ποινή άρα αποβολή: Η στάση του καταστηματάρχη ότι στην Αθήνα των 4 εκατομμυρίων υπάρχουν πολλά κορόιδα και άρα εσάς που είστε σκεπτόμενοι δεν σας έχω ανάγκη είναι επιεικώς απαράδεκτη.

Κλείνω λοιπόν, λέγοντας ότι αυτή η κακή νοοτροπία, θα στηλιτεύεται από εμάς, που την υφιστάμεθα, διοτι δεν εξαρτώμεθα από ΚΑΝΕΝΑΝ και δεν έχουμε ανάγκη από την διαφήμιση ΚΑΝΕΝΟΣ. Θα χαρούμε να βρούμε και άλλους μαζί μας, και θα χαρούμε ακόμα περισσότερο όταν αυτοί οι ‘εξυπνάκηδες’ επιχειρηματίες αλλάξουν νοοτροπία.

Τότε πρώτος θα γράψω τα καλά σχόλια…μέχρι τότε….

‘Good evening and Good Luck’.

Brugsbierfestival - Φεστιβάλ Μπύρας Μπρυζ 2009

Φίλες και φίλοι με πολύ χαρά σας ανακοινώνουμε ότι το Greeksforbeer θα ταξιδεψει στη γραφική πόλη της Bruges στις 14 και 15 Νοεμβρίου με σκοπό να σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας από εκεί που χτυπάει η καρδία της παραγωγής του ευλογημένου ποτού.

Ο Raclettist και ο Quadrupelius το πήραν απόφαση να ταξιδέψουν για να σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας από ένα αυθεντικό φεστιβάλ μπύρας. 67 διαφορετικές ετικέτες, 6 (έξι) τραπιστικές και πολλές άλλες όλες μαζί στην Κεντρική Πλατεία της πόλης, δίπλα στο πασίγνωστο καμπαναριό του Belfry. Η σκέψη και μονό αρκεί να σε κάνει να μετράς τα λεπτά μέχρι το πρωινό της 14^ης Νοεμβρίου που αναχωρούμε από το Ελευθέριος Βενιζέλος.

Όπως μας πληροφορεί η ιστοσελίδα των διοργανωτών, στην είσοδο θα μπορούμε να αποκτήσουμε στην τιμή των 3€ το δοκιμαστικό ποτήρι των 15cl και μάρκες προς 1,25€ έκαστη. Οι διοργανωτές ισχυρίζονται ότι κάθε γέμισμα θα αντιστοιχεί σε μια μάρκα, όπου θα δίνεις το ποτήρι σου το όποιο θα καθαρίζεται και θα γεμίζει με την μπύρα της επιλογής σου. Παρόντες θα είναι οι ζυθοποιοί οπότε ευελπιστούμε ότι τουλάχιστον αρχικά θα έχουμε την απαραίτητη διαύγεια ώστε να τους ζητήσουμε μερικές πληροφορίες.

Επειδή ούτε είμαστε ούτε ποτέ ισχυριστήκαμε ότι είμαστε αυθεντίες, αναμένουμε από εσάς να μας πείτε, εάν θέλετε, τι πληροφορίες θα σας ενδιέφερε να σας μεταφέρουμε από το ταξίδι μας. Ευελπιστώ προσωπικά στη νέα μας εποχή μέσα από το ιστολόγιο αυτό, να έχουμε μια σχέση πιο διαδραστική και συνάμα πιο διασκεδαστική για όλους μας.

Η ΜΠΥΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ Fuller’s ESB Champion Ale

Ανοίγουμε ορίζοντές, ανοίγουμε φτερά, ανοίγουμε το μπυρολόγιο σε κάθε φίλο της Μπύρας.

Dokimos wrote....

Οι αγγλικές μπύρες έχουν πολλούς οπαδούς, ειδικά σε χώρες όπου η βελγική μπυροκουλτούρα δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη (βλέπε Ελλάδα). Αρκετοί είναι αυτοί μάλιστα που θεωρούν ότι οι Άγγλοι είναι αυθεντίες στην παρασκευή μπύρας και το κυριότερο επιχείρημά τους είναι η αρκετά μεγάλη ποικιλία που υπάρχει σε ετικέτες, εμφιαλωμένες καθώς και draught. Σαθρό επιχείρημα θα μου πείτε (η ποικιλία δεν σημαίνει απαραίτητα και ποιότητα), χωρίς να αναφερθούμε καν στο γεγονός ότι οι ''μπυρογνώστες'' αυτοί παραβλέπουν φυσικά τεράστιες παραδόσεις όπως η Βελγική, η Γερμανική ή η Τσέχικη.

Περί ορέξεως όμως κολοκυθόπιτα... Αυτά που πραγματικά παραδέχομαι στους Άγγλους είναι η ύπαρξη μπυροκουλτούρας (π.χ. πολλά μπυροφεστιβάλ, συζήτηση γύρω από τη μπύρα, εισαγωγές από όλο τον κόσμο) από πολύ παλιά, και ο επαγγελματισμός τους με τη συνεχή ενασχόληση και βελτίωση του προϊόντος. Και από κατανάλωση εδώ που τα λέμε δεν πάνε πίσω, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ξέρουν και να πίνουν

Μην με παρεξηγήσετε αλλά προσωπικά βρίσκω τις Αγγλίδες μέτριες. Και έχω δοκιμάσει αρκετές. Οι περισσότερες χωρίς ιδιαίτερο άρωμα, με ανύπαρκτη γεύση - συχνά μεταλλική - και το χειρότερο για μένα, μηδαμινό αφρό, δεν νομίζω να δικαιώνουν τους θαυμαστές τους - κάθε άλλο! Θυμάμαι το GreeksforBeer τις είχε αποκαλέσει παλιά το όνειδος της πρώην κραταιάς Βρετανικής αυτοκρατορίας, όχι άδικα εδώ που τα λέμε... Ευτυχώς ωστόσο υπάρχουν πάντοτε λαμπρές εξαιρέσεις στους κανόνες και μία από αυτές θα σας παρουσιάσω σήμερα. Πάμε να δούμε από κοντά μία αγγλική μπύρα που μπορεί να σταθεί με άνεση δίπλα σε βελγίδες, τη Fuller's ESB (http://www.fullers.co.uk/rte.asp?id=207).

Η Fuller's ESB Champion Ale είναι μία bitter ale περιεκτικότητας 5.9% σε αλκοόλ (5.5% στο βαρέλι) που πρωτοβγήκε στην αγορά το 1971. Τότε ήταν από τις πιο δυνατές draught που κυκλοφορούσαν στη Μ. Βρετανία και σε συνδυασμό με τη γεύση της απέκτησε γρήγορα μεγάλη φήμη. Έχει συμπεριληφθεί μάλιστα στη λίστα του CAMRA http://www.camra.org.uk/ (Campaign for Real Ale) από το 1978 και έχει λάβει αρκετά μετάλλια σε μπυροδιαγωνισμούς παγκοσμίως.

Σερβιρισμένη στο υπέροχο ποτήρι της τύπου sniffer, το βαθύ κεχριμπαρί, σχεδόν καφετί χρώμα, και ο κρεμώδης λευκός αφρός της δημιουργούν μία πανέμορφη παρουσίαση. Κλασικά ο αφρός σχηματίζει ένα στρώμα περίπου 3 εκατοστών προτού αρχίσει να υποχωρεί. Το άρωμα της Fuller's ESB είναι με μία λέξη ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!

Να μην θεωρηθεί ύβρη αλλά νόμιζα ότι παράγγειλα Βελγίδα... Πολλά φρούτα, πολλή βύνη (όχι και τόσο χαρακτηριστικό των extra/premium bitters) και κάτι σε καραμέλα συνθέτουν ένα υπέροχο, πολύπλοκο μπουκέτο αρωμάτων που απαιτεί την απερίσπαστη προσοχή σου! Η γεύση δικαιώνει το απίστευτο άρωμα της και επιβεβαιώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη φήμη της, πείθοντας και τον πιο δύσκολο μπυροπότη ότι πρόκειται για μπύρα εξαιρετικής ποιότητας και ανώτερου επιπέδου. Γεμάτη, φανερώνει από την αρχή ένα πλούσιο χαρακτήρα μαγιάς και φρούτων (κυρίως πορτοκάλι και εσπεριδοειδή) που δένει άψογα με γλυκά στοιχεία καραμέλας. Το τελείωμα φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό του είδους της, πικρό και ξηρό με μεγάλη διάρκεια. Ισορροπημένη και ευκολόπιοτη, η Fuller's ESB ξαφνιάζει ευχάριστα και αποτελεί αξιόπιστη επιλογή πιστεύω ακόμα και για session beer.

Όποιος δεν πιστεύει, ας δοκιμάσει! Εγώ σταμάτησα στις τρεις Βαθμός: 8.5/10

(A- το BeerAdvocate, 93/100 το RateBeer)

PS: Η συγκεκριμένη μπύρα δημιούργησε σχολή στις ΗΠΑ, αφού μετά την εισαγωγή της οι Αμερικάνες του είδους υιοθέτησαν την ονομασία ESB (Extra Special Bitter)

Lord of the Beers - Part I Bavarian Fellowship

Greece is suffering the tyranny of a multinational brewery’s monopoly that makes it impossible to buy and enjoy beer at reasonable prices. They use whatever means possible to keep us in the dark. They monopolise the market with cheap lager beer. However a small group of people, an undercover organization secretly works its way through the internet. Our aim is to provide information to the People, on how things work abroad. In order to achieve our aim we will travel to Munich, where our liaison will guide us into the heart of Bavarian Breweries. Our journey, our Holy Mission, will take us to Belgium and France as well.

It’s a cold November night in Athens. Me and my partner Quadrupelius are trying to get some sleep, but the anxiety for our mission makes it impossible. Early in the morning we are flying to Munich. Our flight leaves on time and we are scheduled to arrive at 8.20. Indeed after a 3-hour flight over the Adriatic and the Alps we land in Munich. We are faced with fierce weather conditions, but we are determined to overcome every obstacle. Everything is covered in snow, and the temperature is -5C. As we exit the terminal, snowflakes give us a chilling welcome. We quickly make our way in the rail station. Our liaison Kathi is waiting for us in Pier 2.

We take the first train into Munich and head to the City Centre for a Bavarian Breakfast. Our first stop is the DER PSCHORR brewery, which is located in the historical city center directly at the famous Viktualienmarkt. Now ours hearts are beating faster than before. We walk through the heavy wooden gates of the building and help ourselves to a cozy table next to the staircase and opposite the bar.

Kathi helps us with our order as our German is a bit ‘rusty’ at the least. Suddenly I realize Quadrupelius is looking at the Menu, he is still, like he is not breathing. Not a reaction I would expect. I ask what the matter is but instead of an answer, he passes me the menu, pointing at the prices….3.70€ for a half a litter Weiss. In Munich, I might add, where the average wage for workers is 19€/hour.

That’s a fact for all of us back home to take into account next time they ask you for 6-8€ for the same amount of Weiss. You don’t have to make a fuss about it, simply inform the waiter that the price is outrageous and the only reason you are there is, because our great government is unable to imply anti-monopoly rules and regulations, in any other case they would face great fines for profiteering.

Two hours later, and after having consumed some of the finest Bavarian white sausages with mustard-honey sauce and a couple of Weiss beers, we decide to make a tour of the City. We walk through magnificent parks, beautiful squares and lovely markets for hours. Hunger strikes once again.

This time we are heading to Augustiner Keller in Arnulfstrasse 52. Although the garden is a perfect place to dine in spring, the cold is prohibiting, and at a -8 temperature our beer would be more than chilling cold. We order a platter with a variety of sausages and some Weiss beers and enjoy the warm environment and the excellent service of this traditional Bavarian restaurant.

After a long day a good night sleep would seem perfect. However Kathi is determined to spoil us even more. As she parks the car, she asks for some help with the groceries. To our great surprise she has bought for as a 24 bottle case with a variety of beers. Now, would you pass on a chance to taste some more beers? We didn’t. We tasted, Andechser Hell and Andechser Dunkel brewed at the ‘‘Holy Mountain’’ above the eastern shore of Lake Ammersee in the middle of Upper Bavaria’s Five-Lakes Region, Andechs Monastery. Then we moved on to tasting an Augustiner Bräu Lagerbier Hell and an Augustiner Bräu Edelstoff, from Kellerareal at the Landsberger Strafe, where Augustiner Brewery stands since 1885. It is worth mentioning that the brewing water, which has outstanding drinking quality, is pumped up from a firm-own well at a depth of 230 m. and becomes the principal elements of those fine beers. I definitely remember at that point moving into my sleeping bag and fading out to a wonderful nirvana never experienced before.

The morning after, we woke up craving for a delicious Bavarian-style breakfast. The snow-covered Munich, covered in partial sunlight this time was even more beautiful. Kathi was kind enough to escort as to Hofbräuhaus. What a better way to start your day with a 1lt of Hofbräu Weiss (6.90€) and 2 original Munich veal sausages from the HB butchery escorted by an oven-fresh pretzel and sweet mustard. Having enjoyed and tasted many different beers, a tour of the city and the exceptional hospitality and company of our liaison, Kathi, we make our way to the Airport. Our mission is not over yet, and our journey continues to Belgium where we will visit the Halve Mann Brewery.