Η μπύρα του Σεπτεμβρίου: Edelweiss Snowfresh

Κάθε μπύρα που ανακαλύπτουμε για πρώτη φορά σε κάποιο ράφι στην Ελλάδα αποτελεί είδηση για μας. Στην περίπτωση της Edelweiss, μάλιστα, το νέο ήταν πολύ καλό.

Η φιάλη των 330 ml αγοράστηκε με 1,70 ευρώ από τον «Μπαλάσκα» του Παλαιού Φαλήρου και ως χώρα προέλευσης αναγράφει την Αυστρία. Η ονομασία της είναι ένα καλό λογοπαίγνιο, αφού το edelweiss είναι ένα προστατευόμενο φυτό των Άλπεων και συνάμα edel weizen σημαίνει σπέσιαλ μπύρα weiss.

Το τρικ, πάντως, για μας δεν ήταν τόσο η επαφή με μια μπύρα αλπινικής κουλτούρας –ούτε καν γνωρίζουμε αν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα- αλλά ο προσδιορισμός και η κατηγοριοποίησή της. Γιατί το δεύτερο συνθετικό, weiss, παραπέμπει ξεκάθαρα στο γνωστό γερμανικό στιλ, αλλά το ποτό παρουσιάζει σαφείς διαφορές με την κλασσική weissbier του Μονάχου. Στην πραγματικότητα, ένας Φριτς θα έλεγε ότι είναι φλώρικη και όχι σύννομη του Reinheitsgebot (Νόμος Περί Καθαρότητας της Μπύρας). Καθότι γλυκιά και φρουτώδης, δεν θυμίζει και πολύ το είδος που ευδοκιμεί κυρίως στην ακμάζουσα Βαυαρία. Μήτε μπορεί να την αποκαλέσει κανείς και witbier, ειδικά όπως την εννοούν οι φίλοι ημών Βέλγοι.

Στην πρώτη γουλιά ο ταχθείς στην υπηρεσία του θείου πότου θα υποδυθεί τον τεχνοκράτη αστό που προσπαθεί να την εντάξει σε μια κατηγορία, γρήγορα όμως θα τα παρατήσει και θα καταλάβει ότι πρόκειται για μπύρα ποιότητος, που αφήνει το ποτήρι ανά χείρας και κατεβαίνει ταχέως.

Μας άφησε την υποψία ροδάκινου, αλλά ίσως να μας προδιάθεσε οπτικά και το βαθύ κίτρινο χρώμα της. (Είναι και αυτά τα βιώματα που έχει η γενιά μου με τους δωρεάν χυμούς σε μεγάλα τενεκεδόκουτα που μας έδιναν κάποτε στο Δημοτικό, επειδή περίσσεψαν από τη σοδειά της Ημαθίας και τα αγόρασε ως αποζημίωση το σοσιαλιστικό κράτος της δεκαετίας του ‘80). Μάλιστα, σε όψη και γεύση θα μπορούσε να είναι η πιο κοντινή μπύρα στο γυναικείο γούστο έχουσα τη λέξη weiss ως συνθετικό. Ειδικά αν προσθέσουμε και το δεύτερο προσδιορισμό snowfresh, απαλείφουμε κάθε απομεινάρι μπρουταλοσύνης, που στοιχειώνει ή κατ’ άλλους περιφρουρεί το ευλογημένο ποτό από τις ορέξεις του ασθενούς φύλλου.

Όμως, όπως λένε για όλες τις καλές μπύρες, έτσι και η Edelweiss snowfresh είναι unisex. Δικαιολογείται κατά συνέπεια και το 86% στο ratebeer, που μας βρίσκει απολύτως σύμφωνους.

«Μπύρα του Σεπτεμβρίου», ανακράξαμε χωρίς ενδοιασμό!

Carapils, η Μπύρα των Αποτυχημένων - Αφιέρωμα στον Charles Bukowski

Το μπυρολόγιο αυτό δίνει αγώνα για να φέρει την κουλτούρα της μπύρας κοντά στον άρτι αστικοποιηθέντα Νεοέλληνα. Μελετήσαμε το έργο του Jackson, είδαμε από κοντά την γκουρμέ προσέγγιση της μπύρας στο Βέλγιο, στην Γερμανία, την Τσεχία και θα μπορούσαμε να έχουμε ως προμετωπίδα της προσπάθειάς μας το ρηθέν-κατατεθέν της Rochefort: une bière brassée avec savoir / se déguste avec sagesse. Η μπύρα θέλει γνώση, γευσιγνωστική παιδεία, σοβαρή ενασχόληση και, εντέλει, σοφία. Το subtext εδώ είναι ότι η μπύρα είναι ποτό για ελίτ, όχι για βλάχους και νεόπλουτους όπως είναι άλλα (ουϊσκια, ‘δηθεν’ καλά κρασιά κ.λπ.).

Ο γράφων ωστόσο, παρά τις ξεθυμασμένες αστικές μου καταβολές, ή τοσούτω μάλλον λόγω αυτών, δεν αποστρέφω το βλέμμα από την βιωματική προσέγγιση των πραγμάτων. Mutatis mutandis, αγαπώ την λογοτεχνική μετουσίωση του βιώματος. Λογικό επομένως (ή ‘επόμενα’, όπως λέγει η Αλέκα και οι ωραίοι σύντροφοι) να αγαπώ τον Charles Bukowski, στην μνήμη του οποίου θέλω να αφιερώσω το ποστ αυτό-- το οποίο αφορά σε μια μπύρα εντελώς ελεεινή, τόσο από άποψη οντολογική, δηλαδή ποιοτική, όσον και από άποψη φαινομενολογίας και σημειολογίας, δηλαδή χρήσης και εν τη πράξει κοιωνικού συμβολισμού και σημασιολογίας. Πρόκειται για την μπύρα-κατακάθι της βέλγικης μπυροπαραγωγής, την μπύρα των καμμένων και έκπτωτων: Carapils, το όνομα αυτής.

Τα τσαλακωμένα κουτάκια της λεγάμενης συνήντησα στα χέρια των κλοσάρ στις μελαγχολικές πλατείες των Βρυξελλών, στο πλαϊ των βρωμερών άστεγων στους σταθμούς, συντροφιά όλων όσων (αυτο-)εξοβελίζονται από τους αμυντικούς μηχανισμούς μιας εκπορνευμένης κοινωνίας της ρευστότητας (για να θυμηθούμε τον Zsygmunt Bauman, έναν στοχαστή τον οποίο τώρα ανακάλυψαν οι Ελληνούληδες διανοούμενοι...). Δεν έχω ξαναδεί μπύρα με τόσο περιθωριακό target group, με πιο εξαθλιωμένο σημειολογικό προσανατολισμό, μια μπύρα τόσο ελεεινή, που ο Bukowski θα την λάτρευε- και θα την τιμούσε μέχρι τελικής πτώσης. Τον Bukowski θυμήθηκα όταν φωτογράφιζα την μοίρα και τις τύχες της Carapils σε διάφορα χέρια, αναλογιζόμενος ότι αυτά τα άκομψα, θλιβερά κουτάκια θα ήταν ιδανικό δυνητικό θέμα μιας πολύ trendy αλλά ενδιαφέρουσας study on ephemera για γερά στομάχια.

Την Westvleteren την αναζητάς με αγωνία, την χρυσοπληρώνεις, την παλαιώνεις με ευλάβεια, την ανοίγεις με θρησκευτική συγκίνηση και την μοστράρεις στους φίλους σου. Την Carapils την αγοράζεις από ντέκαντεντ σούπερ-μάρκετ σε κάποιο μελαγχολικό προάστιο των Βρυξελλών, ήδη μεθυσμένος, την κατεβάζεις χωρίς να το καταλαβαίνεις, δίχως να την γεύεσαι, μόνος σε κάποιο βανδαλισμένο παγκάκι, μηχανικά, αδιάφορα, μίζερα και πεισιθανάτια. Η μπύρα των καμμένων. Φαντάζομαι τον Bukowski, όπως τον φαντάστηκε ο μεγάλος Μάρκο Φερρέρι στο σπουδαίο ‘Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας’, έναν Bukowski με την σχεδόν γοητευτική παραίτηση και ειρωνία του ανθρώπου που δεν έχει τίποτα πια να χάσει, που είναι επέκεινα της κοινωνίας, της ανθρωπιάς. Φαντάζομαι έναν τέτοιο Bukowski, σε ένα μετα-βιομηχανικό, τσιμεντένιο προάστιο, να πετά το ένα βρωμο-κουτάκι Carapils μετά το άλλο, γράφοντας πού και πού καμιά αράδα στην μισοχαλασμένη γραφομηχανή του και βρίζοντας την φτηνή ζαρωμένη πουτάνα που μάζεψε σε κάποια στάση λεωφορείου—σήμερα, χθές, πριν μια βδομάδα, μήτε αυτή, μήτε εκείνος θυμούνται πότε.

Γιατί ο Μπουκόφσκι δεν θα έπινε ποτέ Westvleteren, Rochefort, Achel ή Samichlaus στο κυριλέ Gambrinus ή στο νταπα-ντούπα Delirium με τις αμερικανίδες τουρίστριες. Ούτε καν La Trappe Quadrupel, που είναι άθλια μπύρα, σίγουρα, αλλά σε άλλο context και για άλλους λόγους. Όχι, mes amis, o Βukowski θα έπινε την πιο ελεεινή μπύρα στις πιο άθλιες συνθήκες, αυτοτιμωρούμενος και βυθιζόμενος στην αυτοκαταστροφή- με μόνο σύνδεσμο με την ζωή τις προτάσεις που έγραφε -ως άλλες αναπνοές, ως μεταφυσικό ομφάλιο λώρο- να τον διατηρούν μετέωρο, μεταξύ ζωής και θανάτου, ιστορικότητας και φαντασίας, πράξης και λόγου.

Είναι μεγάλος ο Bukowski. Και θα γελούσε με μας και τις γκουρμέ μπύρες μας, θα μας έβριζε ως αργόσχολους αστούς, ίσως να μας πέταγε και κανα κουτάκι Carapils στα μούτρα. Τον αγαπώ πολύ όμως. Κλείνω το ποστ αυτό με στίχους δικούς του, από την συλλογή You Get so Alone at Times Τhat It just Makes Sense (New York: Black Sparrow Press 1986), ταπεινά υποκλινόμενος, έστω κι από ένα τραπεζάκι του Gambrinus με το καπάκι μιας πανάκριβης δωδεκάρας Westvleteren να με κοιτάζει κατάματα:

But it does seem

The more we drink

The better the words

Go.

Death doesn’t matter

But the ultimate inconvenience

Of near-death is worse than

Galling.

I’ll finish the night off

With

Beer.

Flying Dog Pale Ale

Την αγόρασα σε τιμή 6 ευρώ από τον εισαγωγέα στη Γιορτή Μπύρας, όπου έκανε και την επίσημη εμφάνισή της. Είναι από το Denver του Colorado, στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, κλασικό χειμερινό θέρετρο της αμερικανικής αστικής τάξη, αλλά και πολλών βλαχοτεξανών.

Ο εισαγωγέας μού είπε ότι «είναι ο μόνος που τη φέρνει στην Ευρώπη»(!), αλλά με το φτωχό μου το μυαλό, όπως λέει κι ο Πανούτσος, το θεωρώ λίγο δύσκολο να συμβαίνει αυτό, για πολλούς λόγους, και κυρίως γιατί πάνω στην ετικέτα γράφει ότι εισάγεται στην Ευρώπη από την Bier & Co με έδρα το Άμστερνταμ... Στην ιστοσελίδα μάλιστα της εταιρείας μπορεί κάποιος να δει ότι αυτή η εταιρεία εισάγει ή διανέμει στην Ολλανδία και πανευρωπαϊκά χιλιάδες ετικέτες.

Μιας και πήγαμε στην εξωτική Αμερική, μην περιμένετε να δείτε το δυτικοευρωπαϊκό τυπικό, στο οποίο είμαστε συνηθισμένοι. Η φιάλη είναι των 355 ml και περιβάλλεται από ένα έργο τέχνης, φτιαγμένο από έναν αντικομφορμιστή καλλιτέχνη ονόματι Ralph Steadman, πάντα στο σκεπτικό του Gonzo Spirit του Hunter S. Thompson, πασίγνωστου στις ΗΠΑ μπιτνικά και συγγραφέα του Fear and Loathing in Las Vegas (η ομώνυμη ταινία του επίσης παραληρηματικού Τέρι Γκίλιαμ είναι εξαιρετική).Κάτω από τον ιπτάμενο σκύλο, μάλιστα, επιγράφεται η φράση “Good people drink good beer” με την υπογραφή του Thompson και μένει να αποφασίσει ο καθένας με τη δική του κριτική αντίληψη αν πρόκειται γι’ αυτό που οι Αμερικάνοι αποκαλούν exploitation ή για μπύρα με άποψη-θέση.

Στο περιεχόμενο αντιμετωπίζουμε την ίδια διαφοροποίηση που βλέπουμε και στο περίβλημα. Είναι μια pale ale με 4,7% αλκοόλ, καφεκόκκινο χρώμα, που ο αφρός της στο ποτήρι εξαφανίζεται ταχύτατα. Αρκετά γλυκιά με μεγάλη περιεκτικότητα σε λυκίσκο και κάποιες δόσεις φρούτων στο άρωμά της. Στην πρώτη γουλιά αισθάνεσαι περιέργα, αλλά μετά τη συνηθίζεις, κατεβαίνει εύκολα και γρήγορα, φτάνοντας σε ένα όχι κακό τελείωμα.

Είναι, δίχως άλλο, ένα προϊόν μη σύνηθες για μας στας Ευρώπας, που άφησε καλή εντύπωση. Όχι τόσο καλή, όμως, ώστε να την ξαναπληρώσω 6 ευρώ –με αφήνει αδιάφορο ως μπυρόφιλο καταναλωτή το κόστος εισαγωγής της. Θα το συζητούσα αν την έβρισκα στα 2-2,5 ως καλή εναλλακτική επιλογή μιας μοναστηριακής, έχοντας προηγουμένως καταπιέσει το –εμφανές- αντιαμερικανικό μου αίσθημα.

Υ.Γ. H Imperial Porter της Flying Dog συγκεντρώνει 97% στο ratebeer και υπήρχε στη Γιορτή Μπύρας στο περίπτερο του εισαγωγέα. Όμως, κάτι το χαράτσι των 10 ευρώ στην είσοδο, κάτι το 9ευρω που κόστιζε, δεν επέτρεψαν σ’ έναν μισθωτό να δοκιμάσει και να παρουσιάσει τη συγκεκριμένη μπύρα...

Η εξ ανατολών εισβολή

Στη Γιορτή Μπύρας του ΣΕΦ θα αναφερθούμε εκτενώς άμα τω πέρατι της δημοσκοπήσεως. Μπορούμε όμως να σταθούμε σε μια διαπίστωσή μας, την πιο χρήσιμη ίσως που αποκομίσαμε από αυτό το πανηγύρι: Οι ανατολικές χώρες πυκνώνουν την παρουσία τους στην ελληνική αγορά μπύρας και θέλουν να διεκδικήσουν μερίδιο.

Αν εξαιρέσουσε την Τσεχία, που στη μπύρα θεωρείται ανυπερθέτως δυτική χώρα, είδαμε περίπτερα με ετικέτες ανατολικής προέλευσης: Πολωνία, Ουκρανία, Γεωργία, Ρωσία και άλλες που είτε διέφυγαν της προσοχής μας εκεί είτε μας διαφεύγουν τώρα της μνήμης μας.

Αν είχαμε ακόμη Ψυχρό Πόλεμο, προφανώς δεν θα βρίσκαμε την ευκαιρία να τις δοκιμάσουμε. Όμως φαίνεται ότι η άκομψη πτώση του κομμουνισμού βοήθησε μαζί με το κύμα των οικονομικών μεταναστών να φτάσουν στην Ελλάδα και αρκετά προΐόντα, ως μέρος της κουλτούρας τους.

Απέναντι λοιπόν στα σικάτα βέλγικα αβαεία, τις σταρένιες βαρελίσιες και τις γερμανοτσέχικες ιστορικές pils, έβλεπε κανείς άγνωστα ονόματα, αρκετά από αυτά ακαταλαβίστικα καθότι σε σλάβικες διαλέκτους, πολλά πλαστικά μπουκάλια όπως αυτά των αναψυκτικών και ανθρώπους να συνομιλούν μαζί μας με σπαστά Ελληνικά.

Σε σύντομες κουβεντούλες, αρπάξαμε κάποιες χρήσιμες πληροφορίες και καταλάβαμε ότι οι περισσότερες από αυτές τις ετικέτες κινούνται προς το παρόν στο περιθώριο της ελληνικής αγοράς, στην ουσία μπορεί να τις βρει κανείς στην περιοχή – γκέτο κάθε εθνότητας, σε καταστήματα που φέρνουν διάφορα προϊόντα διατροφής από τις χώρες αυτές.

Κι αν δεν μας πείθουν ότι έχουν μπυροπαράδοση, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούν να παράγουν και ποιοτικές μπύρες. Είναι από τις γνώσεις που δεν είχαμε γι’ αυτούς γιατί τους είχαν κρυμμένους πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα.

Αφού πήραμε από φόβο τις lager τους, ειδικά αυτές στα πλαστικά μπουκάλια, δοκιμάσαμε κανά-δυο σκούρες, οι οποίες μας άφησαν άριστες εντυπώσεις. Κι ενώ ξέραμε ότι οι porter ήταν κυρίως οι μπύρες των Σκανδιναβών, ανακαλύψαμε ότι και οι Πολωνοί, αλλά και οι Γεωργιανοί έχουν υιοθετήσει κι αυτοί το είδος, και μάλιστα επιτυχώς.

Η πολυπολιτισμική Ελλάδα τυγχάνει να φιλοξενεί λογιών-λογιών μετανάστες, οι οποίοι, όπως κάνουν οι Έλληνες εμιγκρέδες στο εξωτερικό, προσπαθούν κι αυτοί να πάρουν μαζί τους την κουλτούρα και τα προϊόντα τους και να τα προβάλλουν. Εκεί δίνουν τη μάχη με τον καρχαρία της ελεύθερης αγοράς, μια μάχη που στη χώρα μας διεξάγεται χωρίς κανόνες. Θα είναι κρίμα αν τη χάσουν, γιατί κάποιες μπύρες, όπως αυτές που δοκιμάσαμε στο ΣΕΦ, διαθέτουν άκρως ανταγωνιστική ποιότητα.

Να βρεθείς στη Brugge!

Η λέξη Brugge παλαιότερα μού ήταν γνωστή μόνο από μια αναμέτρηση με τον Παναθηναϊκό στα κύπελλα Ευρώπης. Μιας και δεν είμαι Παναθηναϊκός όμως, δεν έκατσα ποτέ να δω αν αυτή η πόλη βρίσκεται στο Βέλγιο ή την Ολλανδία. Αυτό το εμπέδωσα ως φοιτητής στην Αγγλία, όταν έβλεπα ότι διοργανώνονταν μονοήμερες εκδρομές για εκεί από την πόλη που σπούδαζα, κοντά στο Λονδίνο. «Λες να αξίζει τον κόπο;», έλεγα, ή μήπως οι πάντα κακόγουστοι Άγγλοι υπερέβαλλαν για την ομορφιά της «Βενετίας του βορρά»;

Η πόλη είναι σίγουρα όμορφη, αλλά ο χαρακτηρισμός «Βενετία» είναι ομολογουμένως καταχρηστικός. Αυτά ως προς το αισθητικό της κομμάτι, γιατί αν είσαι έστω και λίγο μπυρόφιλος, ενδεχομένως να αντλήσεις εκεί περισσότερη ικανοποίηση και από τις Βρυξέλλες.

Ενας από τους σοβαρούς λόγους γι’ αυτό είναι σίγουρα το «2 be in Brugge». Μαγαζί με υπέροχη αισθητική, προσεγμένη διακόσμηση, σκοτεινό φωτισμό που θυμίζει μοντέρνο μπαρ, παρά κατάστημα με τοπικά είδη διατροφής –διαθέτει όλες τις τοπικές γκουρμεδιές (τυριά, σοκολάτες κ.ά.)- και βασικό πρωταγωνιστή τη μπύρα. Το ευλογημένο ποτό καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του χώρου με γνωστές, αλλά και δυσεύρετες βέλγικες ετικέτες, καθώς και τα ποτήρια τους.

Σε σύγκριση μάλιστα με το γνωστό μπυροκατάστημα «Bier Tempel» (σε Βρυξέλλες και Μπρουζ), to «2 be in Brugge» είναι ωραιότερο, φτηνότερο, πιο άνετο και έχει μεγαλύτερη ποικιλία σε μπύρες, υστερώντας μόνο σε μπυροϋλικό (καπελάκια, καθρέφτες, ανοιχτήρια, αφίσες κ.λπ.).

Αναγκαστήκαμε να σπαταλήσουμε αρκετό χρόνο εξερευνώντας το και όταν βρεθήκαμε στο ταμείο, είχαμε αγοράσει τόσα πράγματα που φτάσαμε –άκουσον άκουσον- να ρωτήσουμε την ταμία –με τα υπέροχα πάντα Γαλλικά μας- αν υπάρχει τρόπος να μας τα στείλουν στην Ελλάδα γιατί ήταν πολλά και εύθραυστα κατά τη μεταφορά...

Όποιος θέλει λοιπόν να κάνει τα μπυροψώνια του στο Βέλγιο, μόλις έμαθε το καλύτερο μέρος.

Delirium café: Παραλήρημα μπύρας

Γνωστό σε μας από πριν, ρωτήσαμε έναν κοκκινομάγουλο μεθυσμένο στην είσοδο της Γιορτής, αν ξέρει πού βρίσκεται το Delirium café. Εκείνος τρεμουλιαστά μας μίλησε κολακευτικά για την επιλογή μας, λέγοντας ότι «εκεί έχει 2000 μπύρες και καλά κάνετε και ρωτάτε». Στη συνέχεια μάς έδωσε δυσνόητες οδηγίες, οι οποίες πάντως χρησίμευσαν ώστε να αρχίσουμε να ξετυλίγουμε την άκρη του νήματος. Μάλιστα, υποσχέθηκε ότι θα έλθει κι αυτός εκεί αργότερα να μας βρει...

Τελικά, αφού βάλαμε τα Γαλλικά μας σε δοκιμασία τουλάχιστον 5-6 φορές και αφήσαμε απλόχερα να διαχυθεί στους πεζόδρομους η γλυκύτατη, σχεδόν μουσική, προφορά μας, μιλώντας με μαγαζάτορες της περιοχής, το ανακαλύψαμε.

Δίπατο, με το μπαρ στο υπόγειο, μας φόβισε λίγο στην αρχή γιατί η ατμόσφαιρα έμοιαζε αποπνικτική. Το φόβο όμως διαδέχτηκε το συναίσθημα της έκπληξης όταν αντικρίσαμε τον κατάλογο κι αρχίσαμε να τον ξεφυλλίζουμε. Δεν ήταν παραμύθι το τσιτάτο σλόγκαν «2004 μπύρες – οι περισσότερες στον κόσμο».

Μετά την αρχική μας συμφόρηση, που προκλήθηκε από το εύρος των επιλογών, πήγαμε στο μπαρ και παραγγείλαμε, βρίσκοντας μάλιστα θέση στην μπάρα. Η 12άρα Bush από βαρέλι ήταν έξοχη εμπειρία και γνωστή στους φίλους της βέλγικης μπύρας, ενώ καταπληκτική ανακάλυψη υπήρξε η La fin du Monde, ομόσταβλη της Maudite από το γαλλόφωνο Καναδά. Μπύρα της βραδιάς, όμως, στέφθηκε χωρίς δισταγμό η βαρελίσια La Rulles.

Κατά τ’ άλλα το περιβάλλον ήταν εντελώς μπυροφιλικό, χωρίς να υπάρχει ούτε σπιθαμή αδιακόσμητη με ντεκόρ μπύρας. Η πελατεία ήταν κυρίως ηλικίες 18-30, άλλοι γνώστες του θείου ποτού και άλλοι απλοί τουρίστες που είδαν φως και μπήκαν.

Το σέρβις άψογο με τους μπάρμεν να δουλεύουν σε αδιανόητους ρυθμούς και να παραδίδουν μαθήματα γρήγορου και σωστού σερβιρίσματος. Μάλιστα, προς στιγμήν, χωρίς να το επιδιώκουμε, και μετά τη δεύτερη μπύρα, αντιληφθήκαμε ότι η μπαργούμαν είχε το συνήθειο να τοποθετεί τη φιάλη ανάμεσα στα στήθη της προκειμένου να τη σταθεροποιήσει για να χρησιμοποιήσει το ανοιχτήρι. Φυσικά δεν είχαμε την αναίδεια να ρωτήσουμε αν αυτό ανήκει στη ντόπια φλαμανδική τεχνοτροπία ανοίγματος της μπύρας ή ήταν απλά το προσωπικό στιλ της κοπέλας, συνεπώς το θέμα έληξε εκεί.

Γενικότερα, το μαγαζί δικαίωσε τις προσδοκίες μας μέχρι κεραίας. Κι ενώ η ομώνυμη μπύρα-σπόνσορας με τα ροζ ελεφαντάκια δεν χωράει στις αξιόλογες επιλογές, όταν κάποιος βρίσκεται στο Βέλγιο, το Delirium café αποτελεί από καταπληκτικό αξιοθέατο μέχρι αξέχαστη εμπειρία.

Για τον Jackson

Ενόσω το μπυρολόγιο βρισκόταν στο Βέλγιο, συνέβη κάτι δυσάρεστο, το οποίο μας μετέφερε ο Speculoos και τον ευχαριστούμε γι' αυτό.
O πιο γνωστός κριτικός μπύρας, τουλάχιστον στον αγγλοσαξονικό κόσμο, ο Michael Jackson, απεβίωσε πριν από μερικές μέρες.
Φυσικά δεν τον γνωρίζαμε προσωπικά, αλλά μας λυπεί το γεγονός ότι ένα άτομο με τόσο ευρύ πεδίο δραστηριότητας στη μπύρα εδώ και 30 χρόνια θα σταματήσει να γράφει για το ευλογημένο ποτό.
Βεβαίως έχει αφήσει πίσω του μεγάλο έργο με κορωνίδα της καριέρας του το Great Beers of Belgium, το οποίο και προτείνουμε ανεπιφύλακτα.
Οι περισσότεροι που το αγόραζαν στις Βρυξέλλες δεν ήξεραν ότι μόλις είχε πεθάνει ο συγγραφέας...
(Κάποια στιγμή ίσως να το παρουσιάσουμε, ίδιως αν φιλοτιμηθεί ο ειδικός επί των βιβλιοεκδόσεων και βιβλιοφάγος Brewtus).
Να σημειώσουμε μάλιστα ότι δεν τον χάνει μόνο η μπύρα, αλλά και το ουίσκι, το έτερο αντικείμενό του.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει λοιπόν.
Υ.Γ. Το πολύ υλικό που έχουμε μαζέψει από το Βέλγιο θα αρχίσει να παρουσιάζεται τις επόμενες μέρες.