Φιλιππικός κατά του πράσινου χρώματος

To πράσινο είναι το χρώμα της βλάστησης, της φύσης. Εχει χίλιους δυο καλούς συμβολισμούς, αλλά στα σίγουρα έχει και έναν κακό. Γιατί όλα είναι ωραία όταν μιλάμε για πράσινα χλοερά λιβάδια, για πράσινα οικολογικά κινήματα γεμάτα ιδεαλισμό, για το πράσινο ΠΑΣΟΚ που πρέπει πάση θυσία να μείνει ενωμένο ως άλλο κοινωνικό αγαθό, για λευκούς και πράσινους κόκκους. Ομως, όταν φτάνουμε στο ευλογημένο ποτό, τα πράγματα είναι ξεκάθαρα για εμάς εδώ τους μπυρόβιους: Αποστροφή και μόνο αποστροφή.

Και μη βιαστεί κανείς να πει ότι φταίει αποκλειστικά η αποκαλούμενη ευσχήμως σε σουβλατζίδικα «πράσινη». Αυτή είναι απλά η κορυφή του παγόβουνου, μόνο η σημαία των μαζικών μπυρών. Ας πούμε μερικά ονόματα χάριν παραδείγματος: Πράσινη Fischer η ελληνική (συγγνώμη και πάλι Αθηναϊκή μας) σε αντίθεση με την καφέ γαλλική που είναι αποδεκτή, Beck’s, Bavaria, Carlsbesrg, Mythos, Gosser και ο κατάλογος μακραίνει όσο δεν πάει. Ξέρω, όλοι θα έχετε ένα παράδειγμα καλής, αγαπημένης μπύρας σε πράσινη φιάλη, αλλά με αυτή την εξαίρεση επιβεβαιώνετε τον κανόνα.

Ομως, τι έχει να πει η επιστήμη της μπυρολογίας για το φαινόμενο αυτό; Πού εντοπίζει το γιατί; Mία σαφώς πολιτικοποιημένη θεώρηση θα έλεγε ότι το πράσινο είναι συνδεδεμένο με την αγροτική ζωή και τη φύση, εκεί απ’ όπου ξεκίνησε η μπύρα σαν όπιο που κοίμιζε τους δύσμοιρους κολίγους. Κατά κάποιο τρόπο είχε συνδεθεί με την επιβολή της κυριαρχίας των φεουδαρχών που ήθελαν να ξεδιψούν μαζικά τα μιλούνια που είχαν στη δούλεψή τους, χωρίς να τους ενδιαφέρει η ποιότητα. Με τη βιομηχανοποίηση το κουσούρι αυτό μεταφέρθηκε στις πόλεις και την εργατική τάξη και το πράσινο έγινε το χρώμα των υποταγμένων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι μεγάλοι επαναστάτες φορούσαν κόκκινα. Οι Γαριβαλδίνοι, ο κομαντάντε, ο Βλαδίμηρος θα είχαν σίγουρα διαφορετικές προτιμήσεις στη μπύρα.

Λέμε όχι λοιπόν στο χρώμα που συμβολίζει τη μπυρική υποτέλεια, που έρχεται καταχραστικά να συνδέσει άθλια αφεψήματα με το αγαπημένο μας ποδόσφαιρο (γιατί άραγε ένας ποδοσφαιρόφιλος πρέπει να πίνει π.χ. «πράσινες» και όχι Westmalle Tripel;) που καταδυναστεύει την αγορά παγκοσμίως, καταπιέζοντας όλους εδώ τους εραστές της καλής μπύρας.

Εντάξει, θα μας πουν προκατειλημμένους, ανόητα ρομαντικούς, ανεπίκαιρα πολιτικοποιημένους και τα τοιαύτα, αλλά οι εποχές είναι σκληρές γι’ αυτό είναι σκληρά και τα μανιφέστα μας...

Στους δρόμους της μπύρας: Mέρος Γ', Στρασβούργο

Το Στρασβούργο και η ευρύτερη περιοχή του, η Αλσατία, θεωρούνται από τους ευρωγιακάδες ως σύμβολο της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Παραδοσιακό πεδίο μαχών Γάλλων και Γερμανών, καθολικών και προτεσταντών, καυχιέται ότι έχει λύσει κατά τρόπο απολιτίκ, μοντέρνο και προοδευτικό το πρόβλημα της συνύπαρξης. Δεν έχει λύσει όμως αυτό που αφορά εμάς, το ζήτημα της κυριαρχίας του κρασιού και της μπύρας, καθώς είναι ορατό στους δρόμους ότι αυτός ο πόλεμος μαίνεται (θα έδινα ένα 60-40 στο κρασί, Γάλλοι τι να τους κάνουμε...).

Πράγματι, η μάχη ανηλεής. Διπλα σε κάθε μπιστρό, ή κρασοεστιατόριο θα δει κανείς μια brasserie με ντόπιες κυρίως μπύρες. Δίπλα σε κάθε μαγαζί της αλυσίδας καταστημάτων κρασιού Νicolas, θα αντιληφθεί και ένα μπυρομάγαζο.

Και δε λέω, όμορφη πόλη. Περιστοιχισμένη από τον ποταμό Ιλ, με γραφικά δρομάκια και τους άστεγους κρυμμένους καλά κάτω από τις γεφύρες, τον μεγάλο καθεδρικό που τώρα είναι καθολικός, ενώ κάποτε ήταν προτεσταντικός, το πανεπιστήμιο και τις γαλλιδούλες φοιτήτριες στα ποδήλατα. Νομίζω όμως ότι το ίδιο σκηνικό το είχα ξαναδεί σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Αυτό που δεν είχα δει ποτέ προηγουμένως ήταν η palette de degustation. Στη βραδινή βόλτα επιλέξαμε τυχαία μια φοιτητική brasserie, σχετικά ατμοσφαιρική και γρήγορα μάς κίνησε την περιέργεια αυτή η παλέτα. Πρόκειται για ποτηράκια των 150 ml, ένα με κάθε είδος της βαρελίσιας τοπικής μπύρας του μαγαζιού. Ετσι, παρόλο που ένας σομελιέ θα μας απέτρεπε να μπλέξουμε τέσσερα διαφορετικά είδη, δοκιμάσαμε τουλάχιστον τρία. H brune κέρδισε τις εντυπώσεις.

Προηγουμένως, το απόγευμα είχα δοκιμάσει δύο τοπικές εμφιαλωμένες που μου είχε συστήσει ένας μαγαζάτορας ως τις καλύτερες της περιοχής, αλλά καμία δεν ικανοποίησε. Συμπαθητική υπήρξε μόνο η Alsaciene με την κοπέλα sans culotte στο μπουκάλι. Αυτό που με στεναχώρησε ιδιαίτερα όμως είναι ότι δεν μπόρεσα να βρω την μπύρα-φετίχ, την πολυαγαπημένη μου Dorelei, αλλά και το ποτήρι της. Οπως με πληροφόρησαν, διακινείται μόνο σε κάποια μπαρ (αν έχει κανείς αυτό το ποτηράκι με τον κύκνο, το ανταλάσσω με τρία βέλγικα...).

Ναι, τελικά οι Αλσατοί, αν και σεβόμαστε την παράδοση και την μπυροφιλία τους, δεν έχουν σίγουρα τη μαγιά των Βέλγων. Μπορούμε όμως να τους βγάλουμε το καπέλο σε ένα γνήσιο συνοδευτικό του θείου ποτού, τα λουκάνικα, που, όπως έχουμε καταθέσει σ’ ετούτο το μπυρολόγιο εδώ και ένα χρόνο, ψήνονται τέλεια πάνω στη raclette.

Το Σαββατόβραδο του Μποέμ Μπυρόβιου: Κυριακάτικες και Μπύρα

Κάθε ηλικιακός σταθμός στην ζωή αυτή έχει την σαββατιάτικη διασκέδαση που της αρμόζει. Στα 15 είναι τα φαστφουντάδικα˙ στα 17-18 είναι οι καφετέριες˙ στα 20 τα εναλλακτικά στέκια προς Εξάρχεια μεριά, οι ταγαρογκόμενες, ο Μπέκετ και τα ρακόμελα˙ στα 22 τα κλαμπ της παραλιακής και το στριμωξίδι˙ στα 25 τα σικάτα μπαράκια και ο δαπίτικος συνδυασμός σακάκι-τζίν˙ στα 30 τα αστεράτα γκουρμέ εστιατόρια προς Θησείο μεριά. Αλλά στα τριάντα πλέον και βάλε, κουρασμένος από τη βαβούρα, συνταξιούχος των γυμναστηρίων και των ελπίδων, κατέληξα και δεν αλλάζω: ιδανικό σαββατοβραδο ισούται με μπακουροπαρέα, κυριακάτικη εφημερίδα -από το Σύνταγμα- στην μασχάλη, πούρο βήτα κατηγορίας και μπόλικες Weiss σε κλασσική μπυραρία στο Κουκάκι. Σε συγκεκριμένο μάλιστα τραπεζάκι με χάζι στον πεζόδρομο, κουβέντες για πολιτική και γκόμενες, αργούς ρυθμούς και οι ώρες να περνούν αργά και ανέμελα σαν μέλι. Ενίοτε δε, ακολουθεί καπάκι μια μεταμεσονύκτια βόλτα στην άλλη άκρη της πόλης για το απόλυτο after: την καλύτερη μπουγάτσα στου Σάββα—στο χέρι, εννοείται.

Από τον Κύριο Πιλ-Πούλ στον Σάββα; Σας βεβαιώ καλύτερα έτσι, παρά αν έτρωγα μπριζόλα στο Abrevoir με θέα την Ντόρα, στρείδια στο Γκάζι με θέα τα (oι-θεοί-να-τα- κάνουν lofts), ή περιμένοντας το μπράντυ των 12 ευρώ στο Galaxy με θέα την Αθήνα και τις τελευταίες πλαστικές μύτες. Η εφημερίδα το Σαββατόβραδο είναι δήλωση ξεκάθαρη, ότι τα χρόνια πέρασαν, βαρεθήκαμε, κουραστήκαμε και θέλουμε την ησυχία μας. Δηλώνει την εκούσια απόσυρση από τις αστικές-μεγαλοαστικές μορφές διασκέδασης, τα μποτιλιαρίσματα, τους παρκαδόρους, τις life-style τάσεις, αλλά εξίσου από τις κίβδηλες κουλτουρο-προτάσεις (παρακαλώ, όχι άλλο Μπέργκμαν και Παρατζάνωφ: τους φάγαμε στην μάπα στα εικόσί μας). Αρκετά λεφτά, φαιά ουσία και χρόνο ρουφήξανε όλα αυτά, ό,τι απόμεινε θα πάει στις μπύρες με τους φίλους μου. Γιατί έτσι μου αρέσει, που λέει και η διαφήμιση γνωστού υποποροϊοντος.

Λίαν προσφάτως κατάλαβα πόσο εθισμένος είμαι στην σαββατιάτικη συνήθεια μπύρα + κυριακάτικη εφημερίδα. Κατόπιν υποτροπιασμού ενέασα, απείχα από την όλη τελετουργία χάριν πιο τυποποιημένων μορφών διασκέδασης. Και γύρω στη μια το πρωϊ σκεφτόμουν: θέλω μια παγωμένη Weiss ποτήρι, και φρέσκια εφημερίδα στο γνωστό τραπεζάκι στο γνωστό στέκι του Σαββάτου. Γμτ έχω βαρεθεί.

Είναι ωραία τελικά όταν ωριμάζεις και ξέρεις τί θέλεις. Το γράφει και το Status σε κάποιο παλαιότερο τεύχος (του 1990). Εγώ το Σαββατόβραδό μου το θέλω με κυριακάτικες, μπύρες και χαβαλετζίδικη διάθεση. Τίποτα άλλο. Ίσως το επόμενο στάδιο να είναι Σαββατόβραδο σπίτι με παντόφλες, ρόμπα και ελληνική ταινία—αλλά με λίγη κατανόηση εκατέρωθεν, ευελπιστώ ότι η ιερότητα της τελετουργίας του Σαββάτου θα διαφυλαχθεί ως Δελφικό παράγγελμα.

Baltika 6: Η μελαχρινή κυρία από τη Ρωσία

Από τον Χρήστο

Έχοντας γευτεί αρκετές από αυτές τις μπύρες, και λαμβάνοντας υπόψη τη σχετική δημοσκόπηση που έγινε στο blog, η οποία, παρόλο που δεν έδειξε δυσαρέσκεια, έδειξε και μεγάλη άγνοια γι' αυτές, αποφάσισα να γράψω μια παρουσίαση για τη μπύρα που έχω ξεχωρίσει και την προτιμώ περισσότερο, τη Baltika 6 (Porter).
Η Βaltika, με βάση την Αγία Πετρούπολη, είναι η μεγαλύτερη ζυθοποιία της Ανατόλικής Ευρώπης, και η 2η μεγαλύτερη στην Ευρώπη (πίσω από τη Heineken).
Διαθέτει δε μια ευρεία γκάμα από μπύρες (από lager μέχρι weiss), τις οποίες έχει ονομάσει με αριθμούς, από το 1 έως το 10. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, και έχοντας δοκιμάσει όλη τη γκάμα από το 1 έως το 9 (η 10 είναι περιορισμένης παραγωγής) οι κορυφαίες είναι η 6 (Porter), η 8 (weiss) και η 4 (dunkel/μαύρη).
Συνηθίζω να τιμώ ιδιαίτερα την 6, καθότι έχω αδυναμία στις Porter, και πάντα στο ψυγείο μου υπάρχουν 2-3 από δαύτες.

Η μελαχρινη κυρία από Ρωσία είναι πολύ προσιτή, καθώς μπορεί κανείς να τη βρεί σε διάφορα μαγαζιά με ρωσικά προιόντα, με τιμή γύρω στο 1-1,10 ευρώ το μπουκάλι.
Μελαχρινή Ρωσίδα θα μου πείτε; Κι όμως! Πολύ μελαχρινή και πολύ γοητευτική, κάνει αισθητή την ιδιαίτερη παρουσία της από τη στιγμή που θα πέσει στο ποτήρι. Το χρώμα της μαύρο σαν τη νύχτα, και ο αφρός της πλούσιος και κρεμώδης στην αρχή, για να υποχωρήσει διακριτικά στη συνέχεια αφήνοντας ένα λεπτό στρώμα. Το άρωμα της υπέροχο, ωστόσο όχι πολύ δυνατό: σοκολάτα και καφές συνδυάζονται αρμονικά με την καπνιστή βύνη και τα φρούτα. Η γεύση της βυνώδης κατά βάση, σοκολάτα και τόνοι καφέ κυριαρχούν εδώ, ακόμη σταφίδα και μια υποψία γλυκού κρασιού, πίσω από τα οποία βρίσκεται καλά κρυμμένο το αλκοόλ (7%) . Αυτή η κυρία, δεδομένου οτι σας αρέσουν οι γλυκιές κοπέλες, δε θα σας πικράνει ούτε στιγμή! Προσοχή, όμως, καθώς είναι εξαιρετικά ευκολόπιοτη,
και αν σας παρασύρει μπορείτε να κατεβάσετε άνετα πάνω από 1 μπουκάλι, (κυκλοφορεί σε μπουκάλια των 500ml) με όποιες παρενέργειες μπορεί να έχει αυτό... Σας την προτείνω ως επιδόρπιο, μετά από ένα καλο γεύμα, ή και μόνη
της, ως απεριτίφ. Δε θα σας απογοητεύσει, και την ίδια γνώμη έχουν και τα παιδιά στο ratebeer.com και στο beeradvocate.com (84% και στα δυο).
Εναλλακτικά, μπορείτε κάποιος να αναζητήσει την κορυφαία πολωνική Ζywiec Porter (97% στο RateBeer, 88% στο BeerAdvocate) η οποία όμως είναι λίγο δύσκολο να βρεθεί στην Ελλάδα (εγώ την έβρισκα παλιά σε ένα μαγαζί, αλλά
σταμάτησε να τη φέρνει, οπότε αν την έχει βρεί κάποιος αλλού ας μας πεί).

Στους δρόμους της μπύρας: Μέρος Β’, Μπάμπεργκ

Το σκηνικό γύρω από την πόλη προϊδεάζει, δίχως άλλο. Εχουμε περάσει προ πολλού στα ενδότερα της Βαυαρίας μετά από τρεις αλλαγές τραίνων και βρισκόμαστε στο βόρειο κομμάτι της όπου ξεχωρίζει στο όμορφο τοπίο ο λυκίσκος.

Πράγματι, από το πρώτο βήμα μας στην πόλη όλα συναινούν στο ότι βρισκόμαστε σε ένα αυστηρά μπυροφιλικό (κατά το αυστηρά μονογαμικό) μέρος. Ειδικά μέσα στην παλιά πόλη που προστατεύεται από την UNESCO και γλίτωσε τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου όλα είναι μπύρα. Συνεχώς εστιατόρια, αλλά και μπυραρίες. Και όταν μιλάμε για μπύρα στο Μπάμπεργκ, εννοούμε κυρίως την καπνιστή.

Ναι, με πρώτη και καλύτερη τη γνωστή μας Schlenkerla. Το οfficial μαγαζί της μάλιστα μάς άφησε άφωνους. Ενα και μόνο είδος, η μαύρη, που την προμηθεύεσαι με 2,20 ευρώ σε ποτήρι 500 ml από ένα παραθυράκι, όπως στα ελληνικά σουβλατζίδικα της δεκαετίας του ’80. Kάθεσαι σ’ ένα ευρύχωρο κελάρι –καταγώγι με πάρα πολλές αίθουσες και ακολουθείς την ιεροτελεστία.

Είναι 12 το μεσημέρι και πάρα πολύς κόσμος εκεί μέσα, όπως κι εμείς, πίνουμε την καπνιστή μαύρη Schlenkerla ξεροσφύρι, αντί καφέ για παράδειγμα. Κι ενώ νοιώθουμε την αβρότητα που εκπέμπει το μαγαζί, κάνουμε ένα φοβερό λάθος, ερασιτεχνικό, για το οποίο έπρεπε κανονικά να τιμωρηθούμε. Η σερβιτόρα είδε από μακριά ότι ξεχάσαμε να βάλουμε τα ποτήρια πάνω στα σουβέρ και μας επέπληξε στα Γερμανικά. Φαντάζομαι ότι θα είπε «δεν θα σας αφήσω να μου γαμήσετε τα τραπέζια άσχετοι παλιοϊταλοί, μεσόγειοι, τι διάολο είστε». Αυτοί οι βορειοβαυαροί προτεστάντες της Φρανκονίας πρέπει πραγματικά να τρώνε κόλλημα με τα τραπέζια τους, τα οποία φαίνεται να είναι δουλεμένα στο χέρι με λεπτομέρεια. Αν επαναλαμβάναμε το λάθος, πιθανόν να μας είχε συλλάβει η Αστυνομία...

Κι ενώ η πόλη είναι υπερχειλισμένη από Γερμανούς τουρίστες της Κυριακής (ξέρετε στη Γερμανία τα τραίνα είναι παμφθηνα τα Σαββατοκύριακα, όπως σε πολλές άλλες δυτικές χώρες) και οι βόλτες μέσα σ’ αυτήν είναι υπέροχες, έρχεται η ώρα του φαγητού. Το μπυροφαγάδικο που προτιμήσαμε είχε άφθονο κρέας και άφθονη μπύρα. Πήραμε την Κellerbier και αποζημιωθήκαμε, καθώς συνόδευε τέλεια την ποικιλία κρεάτων, που ακολουθούσε πιστά το πρότυπο του γερμανικού μαξιμαλισμού. Μπροστά στη γαβάθα αυτή αισθάνεσαι όπως ο Οβελίξ με το αγριογούρουνο στο χέρι...

Φεύγοντας, είχα καταλάβει πολύ καλά γιατί κάτι πότες Αγγλοι που είχα εντοπίσει στο Ιντερνετ οργάνωναν εκδρομές από τη χώρα τους ειδικά για το Μπάμπεργκ, την πόλη όπου η λέξη κρασί δεν αναγράφεται πουθενά μα πουθενά. Για προσκήνυμα πήγαιναν οι άνθρωποι.

Στο τραίνο του γυρισμού συζητούσαμε μάλιστα γιατί αυτός ο μαλάκας ο Όθωνας και οι συν αυτώ δεν σκέφτηκαν ή δεν κατάφεραν να επιβάλλουν βασιλικώς μέρος της βαυαρικής εθιμοτυπίας στην Ελλάδα. Μια χαρά θα πήγαινε ο οβελίας με καπνιστή μπύρα...

Desperados: Μπύρα με τεκίλα

Από την Kafrin

Πολλά ειπώθηκαν στα τελευταία σας post σχετικά με τις γυναίκες και τις μπύρες. Η μπύρα κατά τη γνώμη μου δεν γνωρίζει φύλο, αρκεί να ξέρεις να την απολαμβάνεις. Σαν φοιτήτρια κι εγώ σε μια πόλη που οι μπυραρίες είναι θεσμός, έμαθα να βγαίνω για μπύρες χωρίς ποτέ να μπω στον κόπο να ασχοληθώ με τις λεπτομέρειες του ζύθου. Πριν 3 χρόνια σχεδόν, είχαμε βγει με την παρέα το βραδάκι για ποτό και καταλήξαμε σε γνωστή μπυραρία των Ιωαννίνων. Εκείνο το βράδι έμελλε να γίνει το μοιραίο! Σε μια προσπάθεια να συνεννοηθώ με τον σερβιτόρο, ανακάλυψα στον κατάλογο το όνομα Desperados. Από δίπλα έγραφε "μπύρα με τεκίλα" και επειδή είχα ένα πάθος με την τεκίλα εκείνη την περίοδο, αποφάσισα να την παραγγείλω για να δω περί τίνος πρόκειται. Με έκπληξη ανακάλυψα μια μπύρα με πολύ πλούσια γεύση, σχετικά γλυκιά και το γεγονός ότι είχε τεκίλα δεν σου έδινε την αίσθηση που πολλές φορές δίνουν οι μπύρες. Ελαφριά σε αλκοόλ, 5.9 %, σε κάνει να πίνεις και να μην καταλαβαίνεις πώς κατεβαίνει η άτιμη! Εγώ εκείνο το βράδυ ήπια 2 Desperados και δεν το μετάνιωσα καθόλου.

(Φωτογραφία από ένα βράδι σπίτι μου μετά από μπυροκραιπάλη)

Αν και το όνομα παραπέμπει σε Μεξικό, η μπύρα αυτή φτιάχνεται στην Γαλλία και σε μια μικρή μου έρευνα διαπίστωσα πως είναι αρκετά δημοφιλής στην Ευρώπη, με κάποια μικρά προβλήματα εισαγωγής στην Μ. Βρετανία. Προσωπικά, σαν γυναίκα θα την προτείνω ανεπιφύλακτα σε όσες κυρίες θέλουν να πιούν μπύρα, αλλά γενικά απεχθάνονται το φούσκωμα και την γεύση της μπύρας στο στόμα. Ο αφρός που κάνει είναι περιορισμένος και αν βάλεις ειδικά και λίγο λεμόνι ή lime, η μπύρα βγάζει όλο το άρωμά της. Ακόμα και φίλες μου που δεν συμπαθούσαν την μπύρα, έχουν να λένε τα καλύτερα για την Desperados. Εγώ έχω πλέον αποκτήσει την αγαπημένη μου μπύρα και δεν την αλλάζω με τίποτα! Ακόμα και ο υπάλληλος στην κάβα της γειτονιάς μου με έχει μάθει τόσα χρόνια και έχει στο ψυγείο του 6 μπουκάλια παγωμένες Desperados για τις δύσκολες ώρες… Με άριστα το 10, θα έβαζα από 7.5 ως 8. Την προτιμώ είτε χειμώνα είτε καλοκαίρι, όμως πιστεύω ότι τις ζεστές μέρες του φθινοπώρου θα μας κρατήσει καλή συντροφιά.

Στους δρόμους της μπύρας: Mέρος Α', Bergamo

Στο σιδηροδρομικό σταθμό Milano Centrale το βουητό της πολυκοσμίας τρυπάει τ' αυτιά σου και μετά δυσκολίας μπορείς να φτάσεις στο binario που θες, με χαλί τη φωνή του εκφωνητή που ανακοινώνει αλά ιταλικά, μελωδικά τις αφίξεις και τις αναχωρήσεις.
Το τρένο με βγάζει στο Bergamo στις 9 το βράδυ και μπροστά στο σταθμό αντικρίζω μια πιτσαρία ονόματι Il Piemontese. Με τα πολλά, και ψάχνοντας συνοδευτικό για την πίτσα μου με prosciutto, βρίσκω στον κατάλογο την μπύρα Menabrea. 3,80 ευρώ σε ωραίο μπουκάλι, αλλά σερβιρισμένη ατυχώς σε ποτήρι Heineken.
Tην περίμενα comme ci comme ca. Εξεπλάγην όμως. Χωρίς ιδιαίτερο άρωμα, αλλά με ένα από τα πιο γρήγορα κατεβάσματα που έχω κάνει ποτέ (εχμ, διψούσα και λίγο). Για εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε άψογη, μα τα χίλια μπυροπότηρα! Διαφωνώ κάθετα με όσους την έχουν καταδικάσει στο 13% στο ratebeer. Είχα μείνει μάλιστα στο απόφθεγμα που λέει ότι Ιταλία και μπύρα δεν ανέπτυξαν ποτέ σχέση πάθους, απλά συνυπάρχουν σαν σε γάμο 30ετίας. Βάζω λοιπόν τον αστερίσκο μου, υπογραμμίζοντας ότι η Menabrea από τη Biella του ιταλικού βορρά δεν είναι Nastro Azzuro, αλλά μπύρα πρώτης γραμμής.
Αφού ήπια και δέυτερη, κινήθηκα στα ενδότερα της όμορφης και ευρύχωρης πόλης, ώσπου συνάντησα ένα πανηγύρι ευρωπαϊκών προϊόντων. Σε ένα περίπτερο με μπύρες και λουκάνικα Γερμανίας είπα να κάνω ζέσταμα για τις επόμενες μέρες. Ρώτησα το παιδί που εξυπηρετούσε (Ιταλός) τι είδους βαρελίσια μπύρα είχαν, αλλά δεν ήξερε να με διαφωτίσει. Τότε το λόγο πήρε από δίπλα μια συνάδελφός του καλλίμορφη και καλλικέλαδη, η οποία συμπλήρωσε με αυτό το ιταλικό γουστόζικο, παιχνιδιάρικο στιλ: "Non so, ma e dolce e bella"
(ακόμα μια επιβεβαίωση της θεωρίας του Brewtus για την απόσταση που κρατούν οι γυναίκες από το θείο ποτό...).
Πείστηκα πάντως και ανάγκαστηκα να δώσω ένα 5ευρω για 500 ml μιας άγνωστου προέλευσης pils σε πλαστικό ποτήρι. Τελικά 1160 ml ήταν αρκετά για μένα ώστε να με οδηγήσουν σε λάθος λεωφορείο για το low budget αεροδρόμιο που ήθελα να πάω, αλλά και να μου δημιουργήσουν την ακατανίκητη επιθυμία για μια Carapils, ενώ βρισκόμουν ξαπλωμένος με το σλίπινγκ μπαγκ στο τσιμέντο μιας άθλιας σάλας, περιμένοντας την πρωινή μου πτήση με τη Ryan Air...