Chimay Rouge vs Kasteelbier Brune: Μονομαχία στους αιθέρες

Θέατρο Επιχειρήσεων: Le Grand Café

Τοποθεσία: Βρυξέλλες.

Ώρα: 16:00

Αντίπαλοι: Chimay Rouge vs. Kasteelbier Brune

Καύσιμα δεξαμενών: 33cl

Σκοπός Ασκήσεως: Κατάκτηση του ουραν(ίσκ)ου

Μοιάζουν αλλά δεν είναι ίδιες, τα γεμάτα ποτήρια που ξεχειλίζουν γεύση και άρωμα, σαν ζευγάρι μαχητικών αεροσκαφών, δίπλα στον αεροδιάδρομο, έτοιμες να προσφέρουν δυνατές συγκινήσεις στους θαυμαστές τους. Ο πύργος έλεγχου ακούγεται να λέει 'στην υγειά μας΄ και ….μετάκαυση και απογείωση.

Μέσα σε δευτερόλεπτα οι πρώτες γουλιές έρχονται σε επαφή με τον ουρανίσκο, νιώθεις σαν να περνούν μαχητικά από δίπλα σου. Μυρίζεις το μεθυστικό άρωμα που αναβλύζει από τα ποτήρια.

Σαν F-16, η Chimay Rouge, σήμα κατατεθέν του Abbaye de Scourmont, εμπορική αλλά εξαιρετικά ποιοτική και δοκιμασμένη, μια επιλογή σχετικά οικονομική, παντός καιρού, με επιχειρησιακή ετοιμότητα μέρα και νύχτα, μπορείς κάτω από σχεδόν όλες τις συνθήκες να βασίζεσαι πάνω της.

Και δίπλα της ένα Eurofighter, η Kasteelbier Brune, μισή γενιά πιο εξελιγμένη, της βιομηχανίας Van Honsebrouck, λίγο πιο ακριβή επιλογή, πιο βαρύ αεροσκάφος, πιο δυνατό, 11 βαθμοί αλκοόλ σε σχέση με τους 7 της Chimay, με κινητήρα πιο μαλακό και αθόρυβο, και γεύση πιο γλυκιά στον ουρανίσκο.

Ο αφρός της μετάκαυσης που διαχέεται στο περιβάλλον, γεμάτος άρωμα, πλούσιος καθώς τα δυο μαχητικά παίρνουν θέσεις μάχης μετωπικά το ένα με το άλλο. Δύσκολο να κάνει κανείς πρόβλεψη για το νικητή. Τα δυο αεροσκάφη πραγματοποιούν περίτεχνους και εξαιρετικά δύσκολους ελιγμούς με σκοπό να αποκτήσουν το πλεονέκτημα.

Η Chimay, δυνατή τα δίνει όλα και εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι είναι πιο ελαφριά στην αρχή φαίνεται ότι θα καταφέρει να φέρει τον αντίπαλο σε δύσκολη θέση, αλλά μόλις η γουλιά κατεβεί, πικραίνει λιγάκι, σε αντίθεση με την Kasteelbier που έχει πιο πολύ δύναμη, αεροδυναμικά υπερέχει σε γεύση και αφήνει μια γλύκα στον πιλότο της όταν αποκτά το πλεονέκτημα.

FOX 3 λέει η Kasteel και οριακά κερδίζει το πλεονέκτημα σε ένα ομολογουμένως πολύ δύσκολο Dogfight. O ουρα(νίσκ)ος είναι δικός της!

Westmalle Dubbel vs Grimbergen Dubbel : Ζητείται αντίπαλος

Στην αριστερή λωρίδα μαρσάρει μια Westmalle Dubbel, αδιαφιλονίκητο φαβορί και έχουσα τα σκήπτρα στην κατηγορία Dubbel (98% παρακαλώ στο ratebeer).
Στην δεξιά, μια Grimbergen Dubbel, σχετικά καινούργιο μοντέλο με κοκκινοκίτρινo σασί, έχει τη μηχανή αναμένη και αμφισβητεί τα πρωτεία.
Η εκκίνηση γίνεται και η θορυβώδης Grimbergen με την μεγάλη ιπποδύναμη και το οργισμένο ύφος θέλει να πάρει κεφάλι. Το καταφέρνει όμως μόνο στην ευθεία, γιατί όταν αρχίζουν οι
στροφές, τα φοβερά κρατήματα της Westmalle με τη μετριασμένη ανάλαφρη γεύση και την ασύγκριτα γλυκιά οδηγική συμπεριφόρα, τη βγάζουν μπροστά. Θεατές του αγώνα αναφέρουν ότι από την εξάτμισή της ανέβλυζε μια όμορφη και ανάλαφρη αρωματική σύνθεση βασισμένη σε φρούτα. Για τη Grimbergen τονίζουν τη διάχυτη μυρωδιά της καραμέλας που ήταν λίγο πιο δυνατή απ' ό,τι θα άντεχε η μύτη τους. Στην τελική ευθεία η Westmalle κρατάει τη διαφορά χωρίς προβλήματα, εκμεταλλευόμενη τη φρεσκάδα και τo απαλό τελείωμά της. Η Grimbergen έβαλε τα δυνατά της, αλλά φάνηκε ότι οι μηχανικοί της δεν κατάφεραν να απαλύνουν την πικράδα και να ελαφρύνουν τη βαριά της γεύση.
Απο εδώ και πέρα ξέρουν ότι μόνο σκληραγωγημένοι οδηγοί είναι οι κατάλληλοι να την οδηγήσουν...
Η Westmalle Dubbel ακόμα περιμένει να βρει αξιόμαχο μοντέλο στην κατηγορία της...

Μονομαχία Γιγάντων

Μονομαχία γιγάντων στο Greeks for Beer! Σήμερα παρουσιάζουμε το χρονικό μιας φοβερής σύγκρουσης, μιας αναμέτρησης Τιτάνων!

Κυρίες και κύριοι, Thomas Hardy vs. Bush! Όχι, δεν πρόκειται για μάχη ανάμεσα σε έναν συγγραφέα και έναν... πρόεδρο των ΗΠΑ. Πρόκειται για μάχη ανάμεσα σε δυο μοναδικές μπύρες-θρύλους!

Σήμερα λοιπόν, αναμετρόνται δύο μπύρες που ανήκουν τυπικά στην ίδια κατηγορία, από διαφορετικές όμως μπυροκουλτούρες, σε έναν ιστορικό (και πρωτοφανή, από όσο γνωρίζουμε) αγώνα μέχρις εσχάτων.

Κυρίες και κύριοι, στην αριστερή γωνία, μια Thomas Hardy’s Ale, η πιο δυνατή μπύρα της Βρετανίας, με 12 % βαθμούς αλκοόλ... και στην δεξιά γωνία, μια Bush 12%, μια μπύρα που συχνά διεκδικεί τον τίτλο της πιο δυνατής μπύρας του Βελγίου.

Ναι, το ξέρουμε ότι τέτοιες μονομαχίες βρίσκετε μόνο στο Greeks for Beer— γι’αυτό άλλωστε μας αγαπάτε.

Ας γνωρίσουμε όμως τους αντιπάλους. Αμφότεροι ανήκουν στην κατηγορία των (very very) strong ales αν και ορθότερα θεωρούνται barley wine. Αν μια strong ale κινείται μεταξύ 6-9 βαθμών αλκοόλ, οι μπύρες τύπου barley wine πλησιάζουν τους βαθμούς του κρασιού και κινούνται από 10-12 βαθμούς.

Η Thomas Hardy’s Ale έχει το χαρακτηριστικό ότι παλαιώνει όπως το κρασί—και μάλιστα για πολλά, πάρα πολλά χρόνια... ήτοι από δέκα έως τριάντα έτη... Οι γνώστες ισχυρίζονται ότι μια καλά παλαιωμένη φιάλη αποκτά μοναδική texture και κορυφαία, ζεστά αρώματα κονιάκ, σταφίδας, ξύλου και μήλου. Όσο για τη ονομασία της, αυτή συνδέεται με την σαρακοστή επέτειο από τον θάνατο του μεγάλου συγγραφέα Thomas Hardy, ο οποίος αγαπούσε ιδιαίτερα της μπύρες του ζυθοποιού Eldrige Pope από το Dorchester. Με αφορμή την επέτειο αυτή, κυκλοφόρησε η μπύρα Eldridge Pope Thomas Hardy’s Ale, αρχικά ως one-off. Όμως η επιτυχία της ήταν τέτοια, που καθιερώθηκε η παραγωγή της τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο (η επακριβής ημερομηνία κάθε παρτίδας αναγράφεται στην ετικέτα).

Η Bush είναι πιο γνωστή, ενίοτε μάλιστα την βρίσκει κανείς και στην Ελλάδα. Η ονομασία της είναι μια αγγλική παραφθορά του ονόματος Debuisson, ήτοι του οικογενειακού ονόματος του παραγωγού. Η ζυθοποιεία Debuisson απελευθερώθηκε από τους Άγγλους στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και η ονομασία της μπύρας αποτελεί έναν φόρο τιμής στους Άγγλους (να λοιπόν πώς συνδέεται η Thomas Hardy με την Bush!). Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η Bush θυμίζει τις αγγλικές barley wine, αν και πιο ξηρή, με αρώματα ξηρών καρπών.Και μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: η Βush κυκλοφορεί στην Αμερική με άλλη ονομασία (γιατί άραγε;) ως... Scaldis.

Thomas Hardy vs. Bush: Πρόκειται για εκπληκτικές, μαγικές μπύρες. Μόνο η αυστριακή Samichlaus μπορεί ίσως να συγκριθεί μαζί τους, αν και υπολείπεται αμφότερων. Πίνονται αργά, σε μικρές ποσότητες, κατά προτίμηση μόνες τους (άντε με λίγο καλό τυρί ή σοκολατάκια) τα κρύα βράδια του χειμώνα—αντί κονιάκ και μπράντυ. Τα απίστευτα ποσοστά που συγκεντρώνουν στο Rate Beer (98% για την Hardy, 79 % για την Bush) είναι ενδεικτικά, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για μπύρες μιας πολύ ιδιόρρυθμης κατηγορίας.

Και το αποτέλεσμα της μονομαχίας;

Μπορεί να είμαστε βελγόφιλο website, αλλά ψηφίζουμε Thomas Hardy. Η εγγλέζικη μπύρα είναι πιο πολύπλοκη από τη Bush, σαφώς πιο ιδιαίτερη και παρόλο που θυμίζει λιγότερο μπύρα και περισσότερο brandy (ιδίως στο τελείωμα) αποτελεί μια εμπειρία σπάνια. Αν την βρείτε (είναι πολύ πιο σπάνια από την Bush) αποθηκεύστε την για δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια και ανοίξτε την κάποιο παγωμένο βράδυ... διαβάζοντας Χάρντυ, Πόε ή Χένρυ Τζαίημς...

Συγκριτικό Τέστ: Μπύρες με σήμα νάνους

Η αγαπημένη μου ενότητα στα περιοδικά αυτοκινήτου είναι τα συγκριτικά τέστ... το ίδιο και στα περιοδικά πληροφορικής. Σκέφτηκα λοιπόν να εγκαινιάσουμε μια νέα ενότητα στο Greeks for Beer: συγκριτικές παρουσιάσεις μπυρών! Και για να μην συγκρίνουμε καρπούζια με πεπόνια, θα πρέπει οι υπό κρίσιν μπύρες να έχουν κοινά χαρακτηριστικά.

Σήμερα λοιπόν θα συγκρίνουμε μπύρες που έχουν για σήμα νάνους! Γιατί το Greeks for Beer αγαπά και τον σουρρεαλισμό. Άλλωστε τα παγανιστικά σημαινόμενα, οι θρύλοι και οι λαϊκές παραδόσεις που συνοδεύουν τους νάνους μάς προδιαθέτουν θετικά για ένα ιδιόρρυθμο γευσιγνωστικό διαγωνισμό.Έχουμε λοιπόν στην αριστερή γωνία μια Urthel Bock (7.5%) και στην δεξιά μια McChuffe Bruin (8%). Τον αγώνα παρακολουθεί από κοντά μια υπερόπτρια Urthel Tripel (9%)…

Ένα γενικό συμπέρασμα του συγκριτικού μας τεστ φαίνεται να είναι ότι τα νανάκια στις ετικέτες μπύρας είναι εγγύηση. Και οι τρεις μπύρες είναι εξαιρετικές. Η McChouffe πιο γλυκιά, με αρώματα τανίνης, μπανάνας και ξυρών καρπών έχασε στα σημεία από την Urthel Bock, της οποίας η γεύση είναι μεστή, θυμίζοντας έντονα σοκολάτα και δαμάσκηνα.

Το μπουκάλι της Urthel είναι μια έκπληξη από μόνο του: Πέραν του χαριτωμένου νάνου (o νάνος της McChouffe είναι πιο τσαχπίνικος, βέβαια) διαβάζουμε στην ετικέτα το μότο ‘Belgium’s Newest Cult Beer’! Πραγματικά, τόσο το αστείο πώμα, που εικονίζει έναν κοκκινομύτη μπυρολάγνο, όσο και η όλη αισθητική της ετικέτας και το φο-βε-ρό ποτήρι (το οποίο εικονίζει έναν νάνο ξαπλωμένο στο χορτάρι!) κερδίζουν άνετα τον χαρακτηρισμό του ‘ιδιαίτερου’, ήτοι του cult. Η Urthel είναι έξοχος συνδυασμός πανέξυπνου μάρκετινγκ αλλά και ποιότητας: συνδυασμός αχτύπητος, όσο και σπάνιος... Σίγουρα πρόκειται για την καλύτερη Bock που έχω δοκιμάσει και την συνιστώ ανεπιφύλακτα: θα σας φτιάξει και την διάθεση, ιδίως αν βάλετε στο χέρι το κορυφαίο ποτήρι της.

H ΜcChouffe έχει επίσης φανταστικό ποτήρι, άλλου τύπου όμως (και πάλι εικονίζεται ο τσαχπίνος νάνος της ετικέτας!), αφού πρόκειται για μπύρα με έντονο αφρό που διαρκεί. Είναι μπύρα πιο παραδοσιακή από την Urthel, ολοκληρωμένη και ώριμη, και μάλιστα απαστερίωτη... Παραδόξως στάθηκε επάξια απέναντι στην Urthel Tripel, πιστεύουμε μάλιστα ότι είναι καλύτερη. Ίσως επειδή η Urthel Bock είναι τόσο έντονη, εξωστρεφής και νευρική, η Tripel που ανοίξαμε στο καπάκι να μας φάνηκε ολίγον τι υποτονική.

Αυτά λοιπόν για σήμερα και ανακεφαλαιώνουμε λέγοντας ότι οι νάνοι στις ετικέτες είναι καλό σημάδι για μια μπύρα...