Αγνοί και αφιλόκερδοι τραπιστές

Για όσους από εμάς φανταζόμαστε τον εαυτό μας σε ένα μοναστήρι καθολικών στο Βέλγιο, δίπλα σε καζάνι μπύρας που φροντίζει στωικά κάποιος καραφλός μοναχός με καφέ στολή, υπάρχει ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ του Reuters.

Μαθαίνουμε ότι τα κέρδη των τραπιστών πηγαίνουν σε αγαθοεργίες -οπότε εμείς οι μπυρόφιλοι όσο περισσότερο πίνουμε, τόσο πιο χρήσιμοι είμαστε για το κοινωνικό σύνολο-, για το σκοτεινό μέλλον της τραπιστικής μπύρας, που γερνάει μαζί με τους γέρους μοναχούς, αλλά και για τις προοπτικές του outsourcing της μοναστηριακής μπύρας στην Αφρική -ετοιμαστείτε για μπυροσαφάρι στην Κένυα.
Όλα καλά λοιπόν. Ο καπιταλισμός δεν έχει απλώσει τα βρώμικα χέρια του πάνω στις αγαπημένες μας μπύρες...
Βεβαίως ο συντάκτης δεν αποφεύγει το ολίσθημα, κάνοντας λάθος στο μέτρημα των τραπιστών. Θα τον συμβούλευα να μπει στο Greeks for Beer για να δει τα αποτελέσματα της σχετικής δημοσκόπησης.
http://www.reuters.com/article/lifestyleMolt/idUSTRE59J01L20091020?pageNumber=1&virtualBrandChannel=11604

DIVER ** Τρώγε πλήρωνε και μην μιλάς…

Έχουμε την τύχη ή την ατυχία ενίοτε να έχουμε επισκεφτεί πολλά ζυθεστιατόρια τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Άλλα μας άρεσαν και άλλα όχι, σε κάποια υποδέχτηκαν τα σχόλια μας με ευχαρίστηση και σε κάποια άλλα με σκεπτικισμό. Πουθενά όμως δεν γύρισε ο υπεύθυνος καταστήματος να μας ειρωνευτεί και να μας πει ότι δεν μας θέλει για πελάτες του.

Την περασμένη Δευτέρα, επισκεφτήκαμε με τον Quadrupelius και μια συνάδελφο μας, τον Diver στο Εμπορικό Κέντρο Καλλιθέας στην Δαβάκη. Αφού ενημερωθήκαμε ότι στο ‘άδειο’ εκείνη την ωρα (21:15) κατάστημα, που δεν έχει χώρο για μη καπνίζοντες παρά μόνο στο αίθριο (τον χειμώνα θα μπορείτε να απολαύσετε πραγματικά παγωμένη μπύρα), μας υπέδειξαν ότι μας επιτρέπουν να καθίσουμε σε ένα τραπέζι δίπλα στην ανοιχτή πόρτα του καταστήματος. Προφανώς επειδή ήταν άδειο το κατάστημα θα ήταν καλό να φαίνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που τρώνε εκεί.

Έπειτα από δεκαπέντε περίπου λεπτά, στο κατάστημα με πληρότητα 3 τραπεζιών, ήρθε ο υπεύθυνος για να παραγγείλουμε. Ζητήσαμε λοιπόν μια σαλάτα Diver, λίγο διστακτικά, μια ποικιλία λουκάνικα και από μια μπύρα ο καθένας.

Foul 1^ο: Ρωτήσαμε εάν υπάρχει Gouden Carolus Tripel και μας αντιπροτάθηκε Dominus Triple. Σαν να λέμε ότι Ferrari και Fiat είναι ένα και το αυτό δηλαδή.

Foul 2^ο: Ζητήσαμε ποικιλία λουκάνικα, και μας αντιπροτάθηκε εάν επιθυμούμε και τυριά με την ποικιλία, κάτι το όποιο αρνηθήκαμε. Μετά, αντιπροτάθηκε η λύση της ποικιλίας για 3 άτομα. Δεν αρνηθήκαμε στην λογική ότι η κανονική ποικιλία εχει 7 λουκάνικα οπότε θα είναι λογικό η άλλη να εχει τουλάχιστον 10 και να κοστίζει το πολύ 30% παραπάνω.

Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα.

Αφού ήρθε η ποικιλία όπου διαπιστώσαμε ότι τα λουκάνικα ήταν μόλις 9, (7 με την προσθήκη ενός καμένου winnie και ενός απροσδιορίστου προελεύσεως) λίγα λεπτά αργότερα ήρθε και η λυπητερή. Η ποικιλία είχε τιμολογηθεί 35% επιπλέον της κανονικής. Δηλαδή πληρώσαμε 7€ επιπλέον για δυο λουκάνικα. Αναζητήσαμε λοιπόν τον υπεύθυνο, ώστε να εκφράσουμε αφενός την απορία μας και αφετέρου την δυσαρέσκεια μας. Η απάντηση του υπευθύνου στο ερώτημα του Quadrupelius για το ποσά λουκάνικα θα έπρεπε να εχει η ποικιλία ήταν ότι 6 εχει η κανονική και 9 η των 3 ατόμων. Μάλιστα μας ανέφερε ότι επειδή είναι φίλος και γνωστός με τους ιδιοκτήτες του Ζύθου, του Vale Vale και της Βύνης, γνωρίζει ότι εχει καλύτερη και φθηνότερη ποικιλία.

Foul 3^ο: Ο Ζύθος και το Vale Vale έχουν και πλουσιότερες και φθηνότερες ποικιλίες. Ο Diver είναι στο ίδιο επίπεδο με την Βύνη, που ειδικά το τελευταίο διάστημα εχει κάνει άλματα ποιότητας στην κουζίνα.

Όμως κάναμε το Μέγα λάθος να το αναφέρουμε αυτό, οπότε και ακoλούθησε το εξής εξοργιστικό από μέρους του υπευθύνου: ‘Δεν θα κάτσω να συζητήσω για το αν έχω 6, 7 ή 7 παρά τέταρτο λουκάνικα και δε βρίσκω καθόλου φιλικό το σχόλιο σας’. Αντέτεινα ότι η κριτική γίνεται διότι θα θέλαμε να είναι καλύτερη η εικόνα του εν λόγω καταστήματος. Στου κουφού την πόρτα όμως όσο θέλεις βρόντα. Η απάντηση του ήταν ότι τα σχόλια μας είναι επιθετικά και άρα του είναι αδιάφορα.

Foul 4^ο και τεχνική ποινή άρα αποβολή: Η στάση του καταστηματάρχη ότι στην Αθήνα των 4 εκατομμυρίων υπάρχουν πολλά κορόιδα και άρα εσάς που είστε σκεπτόμενοι δεν σας έχω ανάγκη είναι επιεικώς απαράδεκτη.

Κλείνω λοιπόν, λέγοντας ότι αυτή η κακή νοοτροπία, θα στηλιτεύεται από εμάς, που την υφιστάμεθα, διοτι δεν εξαρτώμεθα από ΚΑΝΕΝΑΝ και δεν έχουμε ανάγκη από την διαφήμιση ΚΑΝΕΝΟΣ. Θα χαρούμε να βρούμε και άλλους μαζί μας, και θα χαρούμε ακόμα περισσότερο όταν αυτοί οι ‘εξυπνάκηδες’ επιχειρηματίες αλλάξουν νοοτροπία.

Τότε πρώτος θα γράψω τα καλά σχόλια…μέχρι τότε….

‘Good evening and Good Luck’.

Brugsbierfestival - Φεστιβάλ Μπύρας Μπρυζ 2009

Φίλες και φίλοι με πολύ χαρά σας ανακοινώνουμε ότι το Greeksforbeer θα ταξιδεψει στη γραφική πόλη της Bruges στις 14 και 15 Νοεμβρίου με σκοπό να σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας από εκεί που χτυπάει η καρδία της παραγωγής του ευλογημένου ποτού.

Ο Raclettist και ο Quadrupelius το πήραν απόφαση να ταξιδέψουν για να σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας από ένα αυθεντικό φεστιβάλ μπύρας. 67 διαφορετικές ετικέτες, 6 (έξι) τραπιστικές και πολλές άλλες όλες μαζί στην Κεντρική Πλατεία της πόλης, δίπλα στο πασίγνωστο καμπαναριό του Belfry. Η σκέψη και μονό αρκεί να σε κάνει να μετράς τα λεπτά μέχρι το πρωινό της 14^ης Νοεμβρίου που αναχωρούμε από το Ελευθέριος Βενιζέλος.

Όπως μας πληροφορεί η ιστοσελίδα των διοργανωτών, στην είσοδο θα μπορούμε να αποκτήσουμε στην τιμή των 3€ το δοκιμαστικό ποτήρι των 15cl και μάρκες προς 1,25€ έκαστη. Οι διοργανωτές ισχυρίζονται ότι κάθε γέμισμα θα αντιστοιχεί σε μια μάρκα, όπου θα δίνεις το ποτήρι σου το όποιο θα καθαρίζεται και θα γεμίζει με την μπύρα της επιλογής σου. Παρόντες θα είναι οι ζυθοποιοί οπότε ευελπιστούμε ότι τουλάχιστον αρχικά θα έχουμε την απαραίτητη διαύγεια ώστε να τους ζητήσουμε μερικές πληροφορίες.

Επειδή ούτε είμαστε ούτε ποτέ ισχυριστήκαμε ότι είμαστε αυθεντίες, αναμένουμε από εσάς να μας πείτε, εάν θέλετε, τι πληροφορίες θα σας ενδιέφερε να σας μεταφέρουμε από το ταξίδι μας. Ευελπιστώ προσωπικά στη νέα μας εποχή μέσα από το ιστολόγιο αυτό, να έχουμε μια σχέση πιο διαδραστική και συνάμα πιο διασκεδαστική για όλους μας.

Η ΜΠΥΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ Fuller’s ESB Champion Ale

Ανοίγουμε ορίζοντές, ανοίγουμε φτερά, ανοίγουμε το μπυρολόγιο σε κάθε φίλο της Μπύρας.

Dokimos wrote....

Οι αγγλικές μπύρες έχουν πολλούς οπαδούς, ειδικά σε χώρες όπου η βελγική μπυροκουλτούρα δεν είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένη (βλέπε Ελλάδα). Αρκετοί είναι αυτοί μάλιστα που θεωρούν ότι οι Άγγλοι είναι αυθεντίες στην παρασκευή μπύρας και το κυριότερο επιχείρημά τους είναι η αρκετά μεγάλη ποικιλία που υπάρχει σε ετικέτες, εμφιαλωμένες καθώς και draught. Σαθρό επιχείρημα θα μου πείτε (η ποικιλία δεν σημαίνει απαραίτητα και ποιότητα), χωρίς να αναφερθούμε καν στο γεγονός ότι οι ''μπυρογνώστες'' αυτοί παραβλέπουν φυσικά τεράστιες παραδόσεις όπως η Βελγική, η Γερμανική ή η Τσέχικη.

Περί ορέξεως όμως κολοκυθόπιτα... Αυτά που πραγματικά παραδέχομαι στους Άγγλους είναι η ύπαρξη μπυροκουλτούρας (π.χ. πολλά μπυροφεστιβάλ, συζήτηση γύρω από τη μπύρα, εισαγωγές από όλο τον κόσμο) από πολύ παλιά, και ο επαγγελματισμός τους με τη συνεχή ενασχόληση και βελτίωση του προϊόντος. Και από κατανάλωση εδώ που τα λέμε δεν πάνε πίσω, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ξέρουν και να πίνουν

Μην με παρεξηγήσετε αλλά προσωπικά βρίσκω τις Αγγλίδες μέτριες. Και έχω δοκιμάσει αρκετές. Οι περισσότερες χωρίς ιδιαίτερο άρωμα, με ανύπαρκτη γεύση - συχνά μεταλλική - και το χειρότερο για μένα, μηδαμινό αφρό, δεν νομίζω να δικαιώνουν τους θαυμαστές τους - κάθε άλλο! Θυμάμαι το GreeksforBeer τις είχε αποκαλέσει παλιά το όνειδος της πρώην κραταιάς Βρετανικής αυτοκρατορίας, όχι άδικα εδώ που τα λέμε... Ευτυχώς ωστόσο υπάρχουν πάντοτε λαμπρές εξαιρέσεις στους κανόνες και μία από αυτές θα σας παρουσιάσω σήμερα. Πάμε να δούμε από κοντά μία αγγλική μπύρα που μπορεί να σταθεί με άνεση δίπλα σε βελγίδες, τη Fuller's ESB (http://www.fullers.co.uk/rte.asp?id=207).

Η Fuller's ESB Champion Ale είναι μία bitter ale περιεκτικότητας 5.9% σε αλκοόλ (5.5% στο βαρέλι) που πρωτοβγήκε στην αγορά το 1971. Τότε ήταν από τις πιο δυνατές draught που κυκλοφορούσαν στη Μ. Βρετανία και σε συνδυασμό με τη γεύση της απέκτησε γρήγορα μεγάλη φήμη. Έχει συμπεριληφθεί μάλιστα στη λίστα του CAMRA http://www.camra.org.uk/ (Campaign for Real Ale) από το 1978 και έχει λάβει αρκετά μετάλλια σε μπυροδιαγωνισμούς παγκοσμίως.

Σερβιρισμένη στο υπέροχο ποτήρι της τύπου sniffer, το βαθύ κεχριμπαρί, σχεδόν καφετί χρώμα, και ο κρεμώδης λευκός αφρός της δημιουργούν μία πανέμορφη παρουσίαση. Κλασικά ο αφρός σχηματίζει ένα στρώμα περίπου 3 εκατοστών προτού αρχίσει να υποχωρεί. Το άρωμα της Fuller's ESB είναι με μία λέξη ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ!

Να μην θεωρηθεί ύβρη αλλά νόμιζα ότι παράγγειλα Βελγίδα... Πολλά φρούτα, πολλή βύνη (όχι και τόσο χαρακτηριστικό των extra/premium bitters) και κάτι σε καραμέλα συνθέτουν ένα υπέροχο, πολύπλοκο μπουκέτο αρωμάτων που απαιτεί την απερίσπαστη προσοχή σου! Η γεύση δικαιώνει το απίστευτο άρωμα της και επιβεβαιώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη φήμη της, πείθοντας και τον πιο δύσκολο μπυροπότη ότι πρόκειται για μπύρα εξαιρετικής ποιότητας και ανώτερου επιπέδου. Γεμάτη, φανερώνει από την αρχή ένα πλούσιο χαρακτήρα μαγιάς και φρούτων (κυρίως πορτοκάλι και εσπεριδοειδή) που δένει άψογα με γλυκά στοιχεία καραμέλας. Το τελείωμα φυσικά δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικό του είδους της, πικρό και ξηρό με μεγάλη διάρκεια. Ισορροπημένη και ευκολόπιοτη, η Fuller's ESB ξαφνιάζει ευχάριστα και αποτελεί αξιόπιστη επιλογή πιστεύω ακόμα και για session beer.

Όποιος δεν πιστεύει, ας δοκιμάσει! Εγώ σταμάτησα στις τρεις Βαθμός: 8.5/10

(A- το BeerAdvocate, 93/100 το RateBeer)

PS: Η συγκεκριμένη μπύρα δημιούργησε σχολή στις ΗΠΑ, αφού μετά την εισαγωγή της οι Αμερικάνες του είδους υιοθέτησαν την ονομασία ESB (Extra Special Bitter)

Lord of the Beers - Part I Bavarian Fellowship

Greece is suffering the tyranny of a multinational brewery’s monopoly that makes it impossible to buy and enjoy beer at reasonable prices. They use whatever means possible to keep us in the dark. They monopolise the market with cheap lager beer. However a small group of people, an undercover organization secretly works its way through the internet. Our aim is to provide information to the People, on how things work abroad. In order to achieve our aim we will travel to Munich, where our liaison will guide us into the heart of Bavarian Breweries. Our journey, our Holy Mission, will take us to Belgium and France as well.

It’s a cold November night in Athens. Me and my partner Quadrupelius are trying to get some sleep, but the anxiety for our mission makes it impossible. Early in the morning we are flying to Munich. Our flight leaves on time and we are scheduled to arrive at 8.20. Indeed after a 3-hour flight over the Adriatic and the Alps we land in Munich. We are faced with fierce weather conditions, but we are determined to overcome every obstacle. Everything is covered in snow, and the temperature is -5C. As we exit the terminal, snowflakes give us a chilling welcome. We quickly make our way in the rail station. Our liaison Kathi is waiting for us in Pier 2.

We take the first train into Munich and head to the City Centre for a Bavarian Breakfast. Our first stop is the DER PSCHORR brewery, which is located in the historical city center directly at the famous Viktualienmarkt. Now ours hearts are beating faster than before. We walk through the heavy wooden gates of the building and help ourselves to a cozy table next to the staircase and opposite the bar.

Kathi helps us with our order as our German is a bit ‘rusty’ at the least. Suddenly I realize Quadrupelius is looking at the Menu, he is still, like he is not breathing. Not a reaction I would expect. I ask what the matter is but instead of an answer, he passes me the menu, pointing at the prices….3.70€ for a half a litter Weiss. In Munich, I might add, where the average wage for workers is 19€/hour.

That’s a fact for all of us back home to take into account next time they ask you for 6-8€ for the same amount of Weiss. You don’t have to make a fuss about it, simply inform the waiter that the price is outrageous and the only reason you are there is, because our great government is unable to imply anti-monopoly rules and regulations, in any other case they would face great fines for profiteering.

Two hours later, and after having consumed some of the finest Bavarian white sausages with mustard-honey sauce and a couple of Weiss beers, we decide to make a tour of the City. We walk through magnificent parks, beautiful squares and lovely markets for hours. Hunger strikes once again.

This time we are heading to Augustiner Keller in Arnulfstrasse 52. Although the garden is a perfect place to dine in spring, the cold is prohibiting, and at a -8 temperature our beer would be more than chilling cold. We order a platter with a variety of sausages and some Weiss beers and enjoy the warm environment and the excellent service of this traditional Bavarian restaurant.

After a long day a good night sleep would seem perfect. However Kathi is determined to spoil us even more. As she parks the car, she asks for some help with the groceries. To our great surprise she has bought for as a 24 bottle case with a variety of beers. Now, would you pass on a chance to taste some more beers? We didn’t. We tasted, Andechser Hell and Andechser Dunkel brewed at the ‘‘Holy Mountain’’ above the eastern shore of Lake Ammersee in the middle of Upper Bavaria’s Five-Lakes Region, Andechs Monastery. Then we moved on to tasting an Augustiner Bräu Lagerbier Hell and an Augustiner Bräu Edelstoff, from Kellerareal at the Landsberger Strafe, where Augustiner Brewery stands since 1885. It is worth mentioning that the brewing water, which has outstanding drinking quality, is pumped up from a firm-own well at a depth of 230 m. and becomes the principal elements of those fine beers. I definitely remember at that point moving into my sleeping bag and fading out to a wonderful nirvana never experienced before.

The morning after, we woke up craving for a delicious Bavarian-style breakfast. The snow-covered Munich, covered in partial sunlight this time was even more beautiful. Kathi was kind enough to escort as to Hofbräuhaus. What a better way to start your day with a 1lt of Hofbräu Weiss (6.90€) and 2 original Munich veal sausages from the HB butchery escorted by an oven-fresh pretzel and sweet mustard. Having enjoyed and tasted many different beers, a tour of the city and the exceptional hospitality and company of our liaison, Kathi, we make our way to the Airport. Our mission is not over yet, and our journey continues to Belgium where we will visit the Halve Mann Brewery.

Η ΜΠΥΡΑ ΤΟΥ ΜΗΝΑ St. George Pale Lager

Η ευχάριστη έκπληξη της ‘Εμποροπανήγυρις’ στο ΣΕΦ ήταν η Αιθιοπική Μπύρα St. George. Την ζητήσαμε από τον πολύ ευγενικό Γιώργο στο περίπτερο που είχε, ο οποίος μας ζήτησε να δημοσιεύσουμε την άποψη μας για την μπύρα στο μπυρολόγιο. Σήμερα λοιπόν, ανταποκρινόμενοι στην υπόσχεση που του δώσαμε καταθέτουμε την κριτική μας.

Όταν ακούς για μπύρα από την Αιθιοπία, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο νου είναι ‘μα καλά εκεί δεν έχουν να πιουν νερό, φτιάχνουν και μπύρα’. Κι όμως η περιοχή της Kombolcha, 250 χιλιόμετρα βορειοανατολικά της Addis Abeba, όπου παράγεται η St. George, είναι καταπράσινη και βρίσκεται σε ένα οροπέδιο 1850 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, 16 χιλιόμετρα μακριά από την λίμνη Ardibbo, λουσμένη από τον ήλιο και ποτισμένη από τα νερά του ποταμού Borkena.

Το ratebeer της δίνει μόλις 6/10, γεγονός που την αδικεί, αν αναλογιστεί κανείς ότι δίνει στην Amstel 9. Εν αντιθέσει, στο BeerAdvocate παίρνει C+ ενώ η Amstel C-, βαθμολογία που κατά την προσωπική μου αντίληψη πάντοτε είναι ασφαλώς δικαιότερη για την Αιθιοπική Μπύρα. Φυσικά και η σύγκριση με την Amstel δεν είναι τυχαία. Η St. George είναι καλύτερη από το προϊόν της Αθηναϊκής. Είναι δροσιστική, με 4,5% περιεκτικότητα σε αλκοόλ, και διαθέτει μια ελαφρά πικράδα στην γεύση που όμως σε καμία περίπτωση δεν την καθιστά δυσάρεστη στον ουρανίσκο. Σε αντίθεση με την Amstel δεν εχει γίνει σαν ξεθυμασμένη σόδα έπειτα από 5 λεπτά, και μπορει να συνοδεύει ένα grill έδεσμα με επιτυχία. Διαθέτει ένα όμορφο ανοιχτό ξανθό χρώμα και αφρό που εχει διακριτικό άρωμα.

Παράγεται στην πόλη Kombolcha, από το 1922 και πρόσφατα εξαγοράστηκε από την Societe des Brassieres et Glaciers Internationale που ελέγχεται από την οικογένεια Castel. Το 75-80% της παράγωγης είναι draft και καταναλώνεται στην Αιθιοπία. Στην Αιθιοπία ετοιμάζονται αλλά 3 εργοστάσια παραγωγής μπύρας από επενδυτικά σχήματα Αιθιόπων επιχειρηματιών ενίοτε και με τη συμμέτοχη ξένων κεφαλαίων, γεγονός που αναδεικνύει ότι η Ελλάδα που βρίσκεται ακόμα κάτω από το ‘ζυγό’ της Αθηναϊκής είναι πολλά χρόνια πίσω από την Αφρικανική χώρα σε επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των επιχειρήσεων με θύμα φυσικά τον καταναλωτή.

Για όσους λοιπόν επιθυμούν να πορευτούν ενάντια στο κατεστημένο, και διαμένουν στην Αθήνα, η St.George σας περιμένει στα ράφια του καταστήματος Mercato, στην οδό Σπάρτης 4 στην Πλ. Αμερικής.

Η ελληνική μετάλλαξη της weissbier

Η προσπάθεια να αξιολογήσει κανείς μία ελληνική μπύρα δυτικού στιλ μού φέρνει στο μυαλό τη στάση των κριτικών κινηματογράφου, όταν βγαίνει στις αίθουσες μία ελληνική ταινία. "Να μην τον μαυρίσουμε μπας και πουλήσει κανα εισιτήριο, ο σκηνοθέτης είναι φίλος μας, ο ελληνικός κινηματογράφος χρειάζεται και τεχνητή ώθηση για να βελτιωθεί".

Έτσι φτάσαμε να έχουμε μόνο τον Αγγελόπουλο και το Γαλλοέλληνα Γαβρά. Και από εκεί και πέρα βλέπει κανείς τον Χαραλαμπόπουλο να παίζει σε feel good μπολιγουντιανά ταινιάκια για όλη την οικογένεια, ενώ παράλληλα διαφημίζει στην τηλεόραση επισφαλή δάνεια ελληνικών καλοπροαίρετων τραπεζών, που δεν θα βγάλουν τα σπίτια μας στο σφυρί μέχρι το τέλος του χρόνου.

Σε αυτό το κλίμα, όταν δοκίμασα πριν από δύο χρόνια τη Genesis Weiss ήμουν επιεικής και πολιτικά ορθός. Τώρα όμως που δοκίμασα και τη Bεργίνα Weiss, δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο την ίδια τακτική.

Τρέφω σεβασμό στις προσπάθειες των ζυθοποιών να εμπλουτίσουν την ελληνική palette de degustation, αλλά την ίδια στιγμή, όταν βλέπει κανείς να αυξάνονται οι επιλογές του και δεν γνωρίζει ακόμη πολλά περί μπύρας, θα ρωτήσει κάποιον, ο οποίος καυχιέται ότι γνωρίζει περισσότερα, ποια είναι η καλύτερη για να δει Τσάμπιονς Λιγκ και την καράφλα του Κετσπάγια να γυαλίζει για τελευταία φορά στο Καραϊσκάκη.

Εχοντας πλέον πιει τρεις ελληνικές εμφιαλωμένες σταρένιες βαυαρικού τύπου, πιστεύω ταπεινά ότι μόνο μία από αυτές περνάει τη βάση. Πρόκειται για την πιο παλιά εκ των τριών, την Craft.

Χωρίς υπερβολές, ισορροπημένη, με το κατάλληλο διάφανο παρουσιαστικό ενδεχομένως να ξεγελούσε και έναν Γερμανό ότι είναι από την πατρίδα του, όπως το feta cheese από τη Δανία. Θέλει μόνο λίγη προσοχή η βαρελίσια, γιατί υπάρχουν κάποιοι μαγαζάτορες που ενδεχομένως να βγάζουν τα βαρέλια για ηλιοθεραπεία…

Από την άλλη, το μπουκάλι Bεργίνα Weiss που με κέρασε ο raclettist στο σπίτι του με γέμισε με απορίες. Οταν έκατσε και ο αφρός στο ποτήρι της Paulaner μού έκανε εντύπωση η θολή της όψη και ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη μού προκάλεσε η γεύση της. Αρκετά γλυκιά για σταρένια και φουλ στο άρωμα. Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν ροδάκινο, αλλά μετά ο raclettist μού είπε ότι είναι μπανάνα. Προφανώς επηρεάστηκα και πάλι από τους τενεκεδένιους χυμούς που μας έδιναν στο Δημοτικό οι σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ από τη σοδειά της Ημαθίας που είχε μείνει απούλητη. Το αυτό είχα πάθει άλλωστε και με την Genesis Weiss, την οποία είχα κατεβάσει αργά, όπως έγινε και με τη Βεργίνα.

Ετσι, αντί το μυαλό μου να μεταφερθεί συνειρμικά σε κάποιες κλασικές μπύρες της Βαυαρίας, πήγε κατευθείαν στα εργαστήρια και τα πειραματόζωα.

Αν είναι στόχος τους να φτάσουν τους Βαυαρούς, θα πρέπει να κάνουν μεγάλη προσπάθεια ώστε να αποφύγουν τις υπερβολές, να ξαναδούν τις δοσολογίες τους και να κάνουν οι ίδιοι τους δοκιμαστές και όχι εμείς. Αν όμως θέλουν να μεταλλάξουν το είδος ελληνιστί, μπορεί να μείνουν στην ιστορία μαζί με την Genesis ως σκαπανείς του, καθώς μάλιστα έχω ακούσει από κάποιους ότι τους αρέσει.

Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι οι Βερολινέζοι πίνουν weiss με σιρόπια…

Υ.Γ. Θα ήθελα, έστω και ετεροχρονισμένα, να εκφράσω τη συμπάθειά μου στην εταιρεία Βεργίνα για τον πόλεμο που δέχθηκε από τον μονοπωλιακό γίγαντα της αγοράς. Αν και δεν μου αρέσουν οι exploitation επωνυμίες, η δημοσιοποίηση της υπόθεσης από την εφημερίδα “To Βήμα” συγκίνησε όλους τους μπυρόφιλους και για πρώτη φορά έδειξε πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα για τους ανεξάρτητους ζυθοποιούς και τους αγνούς ζυθοπότες.